ข้อความ
ในศาลแม่ทัพ เจ้าเคยเห็นเวทีประลองที่ชาวบ้านส่งเสียงเชียร์อย่างครึกครื้น และยังเคยพบผู้อาวุโสตาบอดที่หมดหนทาง จำได้ไหมว่าที่นี่ เจ้ากับเธอเคยแบ่งปันกระเป๋าเดินทาง แต่ยังติดค้างลูกอมเมล็ดสนอยู่หนึ่งชิ้น... บัดนี้สิ่งของยังอยู่แต่ผู้คนเปลี่ยนไป ลมพัดผ่านทุ่งกว้าง จันทร์ทอแสงผ่านบานประตู ค่ำคืนของศาลแม่ทัพเงียบสงบและศักดิ์สิทธิ์ ความสงบสุขล้วนแม่ทัพเป็นผู้กำหนด แต่ไม่อนุญาตให้แม่ทัพได้เห็นความสงบสุข กลับเข้าศาลแม่ทัพอีกครั้ง ปรารถนาเพียง...
คลื่นลมสงบ เคยมีไฟร้อนแรงเผาทำลายบ้านเกิดของเจ้า บัดนี้ก็มีดอกสาลี่ผลิยอดใหม่อีกครั้ง หวังว่าคลื่นลมจะสงบราบเรียบ บ้านเกิดชิงเหอจะไร้ซึ่งคลื่นลมอีกต่อไป
คำนับอย่างสง่า ดั่งเช่นที่ลุงเจียงเคยกำหนดไว้เมื่อหลายปีก่อน เจ้าเคยเป็นพยานเรื่องราวนั้นทั่วชิงเหอ เจ้าก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวโดยไม่รู้ตัว แม่ทัพยืนหยัดสู้จนเกราะเปื้อนเลือด นี่คือความจงรักภักดี นักรบทิ้งชื่อเสียงปลอมตัวขึ้นเหนือ นี่คือความซื่อสัตย์ ความจงรักและซื่อสัตย์นี้ ล่องลอยไปกับสายลม พัดผ่านทุ่งกว้าง รอเพียงคนรุ่นหลังเล่าขาน