ข้อความ
ตั้งแต่แรกเริ่ม หลี่เจินเจินใช้มือของตัวเองเพื่อการสำรวจโลก
สัมผัสเส้นทางข้างหน้า ป้องกันคมมีดตรงหน้า และย้อมเลือดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
จนกระทั่งมือทั้งสองของเธอเต็มไปด้วยบาดแผล หยาบกร้านและไม่น่ามอง
ต่อมา เพื่อนเพียงคนเดียวของเธอได้มอบถุงมือคู่นี้ให้เป็นของขวัญ
“ขอให้เจ้าดุจผ้าไหมนี้ ขาวสะอาดดั่งดวงจันทร์ในเมฆ และไม่ถูกย้อมด้วยฝุ่นอีกต่อไป”
เธอเก็บของขวัญชิ้นนี้ไว้ที่เดิมเสมอ
เพราะท้ายที่สุดแล้ว หากของขวัญชิ้นหนึ่งแบกรับสิ่งที่ไม่อาจทำได้ มันก็หนักเกินกว่าจะหยิบขึ้นมาได้