ข้อความ
【ซานเกิงเทียน】
ความจริงฉันหารายได้จากซานเกิงเทียนมานานแล้ว มีหยานหวังจากซานเกิงเทียนที่เป็นลูกค้าประจำของฉัน เธอจ้างฉันสืบหาข้อมูลคน ฉันก็ไปวิ่งเต้นสำรวจจุด วันนี้เธอมาหาฉันอีก ฉันก็อดไม่ได้ที่จะบ่นให้เธอฟัง ว่าฉันโชคไม่ดีเลย หาเงินจากคนอื่นไม่ได้สักบาท มีแต่พวกเธอนี่แหละที่ยอมจ่าย
อ๋อ เธอยังเอาเครปมาให้ฉันกินด้วย
แต่พอพูดแบบนี้ เธอก็เริ่มพร่ำสอนเรื่อง "ช่วยคนข้าม" ของเธออีกแล้ว บอกว่าการมีชีวิตอยู่ในยุคนี้คือการทนทุกข์ ตายเร็วก็หลุดพ้นเร็วอะไรประมาณนี้
แม้ว่าฉันจะกำลังกินเครปที่เธอซื้อมา แต่ฉันก็บอกตรงๆว่าเธอนี่พูดจาไร้สาระ มีชีวิตอยู่ไม่ดีเหรอ? มีชีวิตถึงจะได้กินเครปไง! ถ้าตาม logic ของเธอ ฉันก็คงทุกข์หนักเหมือนกัน ทำไมเธอไม่ "ช่วย" ฉันไปด้วยล่ะ?
ใครจะไปคิดว่าหยานหวังคนนี้จะตอบว่าได้! บอกว่ามีดเธอคมมาก รับรองว่าไม่รู้สึกอะไรตอนไป
ว้าว! ฉันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลย คนบ้าจริงๆ! ฉันบอกว่าจะไม่รับงานนี้แล้ว เธอกลับพูดว่า "ก็หาคนอื่นแล้วกัน"
เจ๋งจริงๆ ไม่มีความรู้สึกเลย ฉันนึกว่าเราสนิทกันซะอีก
แต่ก่อนจาก เธอยังถามฉันว่าเครพอร่อยไหม ฉันบอกว่าอร่อย เธอบอกว่าครั้งหน้าจะเอามาจากร้านนี้อีก
...งานก็เลิกกันแล้ว จะมีอะไรครั้งหน้า? ไม่เข้าใจจริงๆว่าคนบ้าๆพวกนี้คิดยังไง
【ทางเขาโมกุล】
วันนี้กำลังคุ้ยขยะ ไม่ใช่ๆ คุ้ยคลังสินค้าเก่า ดูว่ามีอะไรหยิบฉวยได้ไหม บังเอิญเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังเก็บกองไม้
แวบแรกที่เห็นก็รู้เลยว่าเธอมาจากทางเขาโมกุล แม้เธอจะส่ายหัวไม่ยอมรับ แต่ดูเธอเก็บไม้เป็นของมีค่า คงบีบน้ำมันออกมาไม่ได้ เลยปล่อยไป
【หอเหวินจิน】
ฉันกลัวคนหอเหวินจินมาตลอด คราวนี้ก็เหมือนเดิม วันนี้ฉันอดทนเข้าไปเดินในหอคัมภีร์หลิน เห็นคนหอเหวินจินกำลังนั่งเขียนๆวาดๆ พูดจาอะไรไม่รู้เรื่อง ฉันฟังไม่ออกเลย ยืนงั้นเหมือนคนโง่ รู้สึกอึดอัดไปหมด
กำลังจะถอยออกมา มีชายคนหนึ่งเรียกฉันไว้ ใจฉันคิดว่าแย่แล้ว คงจะไล่ฉันออกแน่ๆ
แต่กลับกลายเป็นว่าเขาให้ซาลาเปามาสองลูก และเงินสิบเหรียญ บอกว่าเห็นฉันเดินวนมานานแล้ว ถ้ามีปัญหาก็ให้บอกศิษย์ที่ประตู
ซาลาเปาไม่อร่อย แห้งๆ ไม่มีรสชาติเลย แต่ก็ได้ฟรีๆ คนหอเหวินจินพวกนี้ก็ดีนะ