ข้อความ
นักรบพเนจรจากนอกภูเขา:
ใครๆ ก็บอกว่าหากตามไม้บรรทัดค้นหามังกรของเมี่ยวเมี่ยวเหมียวไป จะพบสมบัติที่แท้จริง อย่าว่าแต่ความเคลื่อนไหวของไม้บรรทัดค้นหามังกรเลย เมี่ยวเมี่ยวเหมียวก็มักจะมาไร้เงาไปไร้ร่องรอยเสมอ ข้าโดดเรียนไปถึงครึ่งเดือน ถึงได้พบร่องรอยของมัน แต่พวกเราศิษย์ร่วมสำนักตามมันปีนเขาอยู่ครึ่งค่อนวัน กลับไม่พบสมบัติเลย เห็นเพียงนักรบพเนจรที่กำลังหลับสนิท
หรือว่าสมบัตินั้นจะอยู่บนตัวนักรบพเนจร? หรือว่า... นักรบพเนจรก็คือสมบัติที่เมี่ยวเมี่ยวเหมียวกำลังตามหา?
นักรบพเนจรไม่ยอมตื่นเสียที เมี่ยวเมี่ยวเหมียวก็ไม่ยอมจากไปไหน เพื่อนร่วมทางที่เดิมทีตั้งใจจะไปสักการะที่วัดเมี่ยวเมี่ยว ค่อยๆ ตามมาที่นี่ นำม้วนตำรามาถวาย อธิษฐานขอให้การเรียนราบรื่น สอบผ่าน นานวันเข้า แม้แต่ลิงในภูเขาก็เลียนแบบเหล่าศิษย์ นำผลไม้ป่ามาคาบไว้ที่นี่ หรือว่าพวกมันก็มีความกังวลเรื่องการเรียนด้วย? หรือว่าพวกมันกำลังอธิษฐานแทนศิษย์สำนักหมึก?
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมี่ยวเมี่ยวเหมียวแสดงอภินิหาร หรือลิงเหล่านั้นมีความจริงใจ หรือว่าสถานที่ที่นักรบพเนจรอยู่จะเป็นดินแดนแห่งการหมุนเวียนของสติปัญญาจริงๆ ศิษย์ที่มาสักการะที่นี่ สอบได้คะแนนดีขึ้นจริงๆ! เพื่อนร่วมทางจึงรวบรวมทองเป่าจำนวนหนึ่ง เตรียมปลาตากแห้งให้เมี่ยวเมี่ยวเหมียว นำลูกพีชของบิ๋วสุ่ยหยุนเทามาให้พวกลิง และแนบของขวัญตอบแทนให้นักรบพเนจรด้วย
ของป่าเรียบง่าย อาจไม่สมเกียรติ แต่วาสนาที่ได้พบกับนักรบพเนจรในครั้งนี้ ศิษย์สำนักหมึกจะระลึกถึงอยู่เสมอ!