ข้อความ
เขาตื่นจากความฝันอันงดงาม พบว่าผ้าห่มข้างกายว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ มีเพียงกระดาษข้อความครึ่งแผ่นที่ไร้ความอบอุ่น
“ฉันยังมีเรื่องที่ต้องคิดให้ชัดเจน เธอรอฉันก่อนนะ”
เขานั่งอยู่ใต้ธงของสถานีพักแรม ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนพระอาทิตย์ตก วันแล้ววันเล่า
ความคึกคักในช่วงหลายวันก่อนทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคง
ตอนนี้เธอตัดสินใจจากไป เขาจึงเชื่อได้ว่า การพบเธอไม่ใช่ความฝัน
เธอเกลียดคนที่ผิดคำพูดที่สุด เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาจึงวางใจและรอเธออยู่ที่เดิมโดยไม่มีข้อสงสัย
เครื่องหยกที่เคยอยู่ในมือเขา ถูกลืมไปแล้ว
เขานับนิ้วเพื่อเตรียมสิ่งที่เธอต้องการ: ต้องใช้หนังแกะที่ฟอกแล้วเพื่อทำเสื้อผ้าป้องกันลม ต้องใช้รากกัญชาอบแห้งเพื่อบำรุงกระเพาะอาหาร
เมื่อเธอไม่อยู่ บ้านก็เป็นเพียงที่พักอาศัย และบ้านก็ไม่ใช่บ้านอีกต่อไป
รออีกหน่อย รอข้อความจากเธอ รอเธอหันกลับมามองเขา
เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะรีบวิ่งไปยังที่ที่มีเธอโดยไม่ลังเล