ข้อความ
ใต้หอระฆังแห่งความสงบสุข เสียงขลุ่ยของคนเฒ่าตีระฆังยังคงดังอยู่ การมาถึงของเจ้ามิได้รบกวนอารมณ์ของเขา เสียงขลุ่ยเปลี่ยนทำนอง ดุจเสียงร่ำไห้ดุจเสียงบ่น เจ้ามิใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่ แต่ครั้งนี้ เจ้าดูเหมือนจะได้ยินเรื่องราวในบทเพลง นั่นคือการปะทะระหว่างสายน้ำลั่วเชี่ยวกรากกับหิมะขาวโพลน คือการจ้องมองระหว่างดอกเหมยหนาวเหน็บกับธารน้ำใสลึก คือจุดเปลี่ยนของคู่รักที่กลายเป็นคู่อาฆาต คือจังหวะที่รักและธรรมทิ้งรอยปากกาอันจริงแท้และเจ็บปวดที่สุด คือการลาจากที่จากนี้ไปต่างคนต่างทาง เจ้ารู้ว่าคนในเรื่องเป็นใคร แต่ศึกครั้งนั้นนางไม่เคยเอ่ยกับเจ้า เจ้าก็ไม่รู้ว่าสุดท้ายใครเป็นฝ่ายชนะ คนเฒ่าดูเหมือนมองออกว่าเจ้าคิดอะไร จึงโยนคำถามเดียวกันกลับมาให้เจ้า เจ้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า……
⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛⬛
คนเฒ่ายิ้ม ไม่แสดงท่าทีเห็นด้วยหรือคัดค้าน เขาค่อยๆ เล่าเรื่องราวที่เหลือให้เจ้าฟัง ธรรมแห่งผู้แขวนดาบ ธรรมแห่งธารสวรรค์ ธรรมแห่งเทพีลั่ว ธรรมแห่งพันธมิตรเหยียนเป่ย…… ทุกคนต่างยืนอยู่บนปลายลูกศรแห่งคุณธรรม และมือที่ดึงสายธนู ไม่เคยอยู่ในอำนาจของผู้ใด