ข้อความ
แปดน้อย, แม้ตอนนี้เจ้าจะทำได้แค่เฝ้ายาม แต่ข้าก็มีความหวังในตัวเจ้าอย่างมาก! หากวันหนึ่งเจ้าสามารถอ่านและเขียนได้ จดหมายฉบับนี้ของข้าก็จะไม่สูญเปล่าเลย.
ก่อนอื่น...อืม...ข้าต้องขอบคุณเจ้าที่อยู่เคียงข้างข้ามาหลายปี! หลังจากที่อาจารย์พวกเขาหายไป ข้าผู้แปลกประหลาดคนนี้ที่คิดเรื่องแปลกๆ ทุกวัน ก็มีแต่เจ้าที่ข้าสามารถพูดคุยด้วย—แม้ว่าเจ้าจะไม่เข้าใจ. เอาล่ะ, คำพูดที่น่ารักก็จบแล้ว ต่อไปคือการกระตุ้นเจ้า!
ข้อแรก, ตอนที่ข้าออกไปข้างนอก, ช่วยเฝ้าบ้านลอยฟ้าให้ดี! แต่...อย่าได้ทำร้ายคนที่มา, แค่ทำให้พวกเขาตกใจพอ. แม้ว่ากลไกของข้าจะมีปัญหาเสมอ แต่คำพูดที่ข้าบอกเจ้าทุกคืนก็ควรจะมีผลบ้าง?
ข้อสอง, ข้ามอบหมายภารกิจให้เจ้าเรียนรู้การพูด! พวกเขาทุกคนบอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ข้าถือว่าเจ้าเป็นเพื่อน ข้าจึงอยากได้ยินความคิดของเจ้า. ไม่ต้องกังวล, ข้าจะพยายามปรับโครงสร้างกลไกของเจ้าเพื่อให้เจ้าเปล่งเสียงได้!
ข้อสาม, ข้าได้ปลูกดอกไม้และต้นไม้ไว้มากมาย หวังว่าเจ้าจะไม่เบื่อเวลาที่เฝ้าบ้าน.
ข้อสี่, อย่าลืมเฝ้ายามด้วย, มีหลายคนที่พึ่งพาเจ้าในการบอกเวลา.
แปดน้อย:
หากเจ้าไม่สามารถเข้าใจจดหมายฉบับนี้ได้ตลอดไป ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย, เพราะแบบนี้โลกก็จะมีแค่เสี่ยวปาคนเดียวที่มีสมองแปลกๆ.
หากวันหนึ่งข้าทำสำเร็จ และเจ้าสามารถเข้าใจจดหมายฉบับนี้ได้ โปรดจำไว้เสมอว่าข้อสุดท้ายนี้: เสี่ยวปาและแปดน้อยเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด!