ข้อความ
"ภูเขาสูงและสายน้ำ" เป็นหนึ่งในสิบเพลงโบราณอันเลื่องชื่อของจีน เดิมเป็นเพลงเดียว หลังราชวงศ์ถัง แยกเป็นสองเพลงเอกเทศ โน้ตเพลงปรากฏครั้งแรกใน "ตำราลับมหัศจรรย์" ยุคหมิง "ภูเขาสูงและสายน้ำ" มาจาก "เลียดจื๊อ-ถางเหวิน" เล่ากันว่าเป่าหยาหยอดดนตรีได้เก่งกาจ จงจื่อฉีฟังดนตรีได้อย่างลึกซึ้ง เมื่อเป่าหยาหยอดดนตรีถึงภูเขา จงจื่อฉีกล่าวว่า "วิเศษสุด ราวกับไท่ซันที่สูงเสียดฟ้า" เมื่อเป่าหยาหยอดถึงสายน้ำ จงจื่อฉีกล่าวว่า "วิเศษสุด ราวกับแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว" ทุกสิ่งที่เป่ายาคิด จงจื่อฉีเข้าใจหมด เมื่อจงจื่อฉีตาย เป่ายาคิดว่าโลกนี้ไม่มีใครเข้าใจตนอีก จึงทุบเครื่องดนตรีและตัดสาย เลิกเล่นดนตรีไปตลอดชีวิต