ข้อความ
ตอนเพิ่งเข้ามาในภูเขา เยี่ยนที่ยังเด็กวิ่งขึ้นเขาทั้งวันทั้งคืน เพียงเพื่อทดลองว่าวัสดุชนิดไหนจะลอยไปตามลมได้ไกลกว่า
ถ้าเป็นวันฟ้าใส ก็แค่เปลืองแรงขา แต่เธอกลับไปตลอดทั้งปีทุกฤดู ไม่ว่าลมฝน บนทางขึ้นเขาที่ลื่นไม่รู้ล้มมากี่ครั้งแล้ว
ชิงหัวเราะบอกว่าเด็กๆ สะดุดล้มเป็นเรื่องปกติ แต่ยาเห็นแล้วสงสาร อาศัยตอนเย็บปะเสื้อผ้าให้เธอ แอบเสริมผ้าหนาหลายชั้นตรงข้อพับเข่า
ซุ่นนั้นวิ่งไปขวางที่ทางขึ้นเขาของเยี่ยน เยี่ยนโต้แย้งกับเขาอย่างจริงจัง บอกว่าสิ่งประดิษฐ์ต้องผ่านลมผ่านฝน เธอจึงต้องทดสอบทีละอย่าง
ซุ่นที่กลับมามือเปล่า จึงเก็บสะสมเบี้ยหมึกอยู่เกือบครึ่งปี แลกทองแดงชั้นดีจากร้านอี้โม่ แล้วศึกษาจากตำราโบราณตีเป็นสนับแข้งคู่หนึ่ง
ชิงเห็นสนับแข้งที่เพิ่งส่งมาวางหน้าหน้าต่างเยี่ยน รู้สึกว่าฝีมือหยาบเกินไป จึงเอาไปดัดแปลงรูปทรงใหม่
ยาเห็นสนับแข้งที่ส่งกลับมาวางหน้าหน้าต่างเยี่ยน รู้สึกว่ามันดิบกร้านเกินไป ขาดความประณีต จึงหยิบมีดแกะสลักมาเพิ่มลวดลายอันวิจิตรงดงามเข้าไปหลายเส้น
สนับแข้งดีมาก เยี่ยนชอบมาก เธอหยิบเกราะจากขอบหน้าต่างมาเทียบกับขาวัดแล้ววัดอีก แล้วเก็บใส่กล่องอย่างทะนุถนอม
เก็บไว้หลายปี จนกระทั่งสิ่งยังอยู่แต่คนเปลี่ยนไป