ข้อความหานจงเซิงดูอายุยังน้อย มุมปากยังมีขนอ่อนละเอียด ใบหน้าเขาสงบ ราวกับยังนอนอยู่ในสำนักศึกษา หรือบนว่าวไม้บินเทียน เคลิ้มหลับฝันดีอย่างเกียจคร้าน แต่ข้างหลังเขาคือเลือด คือดิน คือกระดูกของสหายร่วมสำนักนับไม่ถ้วน