ข้อความ
โบราณกล่าวไว้ว่า สัตว์นั้นคือความจริงแท้ ความโง่งม ความรู้สึกและสัญชาตญาณที่บริสุทธิ์ จึงจะเป็นมนุษย์ได้ แต่ทั้งหมดก็เป็นเพียงคำพูดของมนุษย์ เป็นความปรารถนาของมนุษย์ที่อยากเป็นสัตว์ แตกต่างจากสัตว์จริง ๆ
ค่ำคืนที่เหยี่ยวโศกเศร้า มีเสียงหมาป่าหอน มีคนลูบกระดูกสัตว์ที่เอว เงยหน้ามองจันทร์ ไม่ยอมปล่อยดาบในมือ
จ้าวหมาป่าขาวไม่อยากเป็นมนุษย์ หญิงที่เติบโตมากับฝูงหมาป่า ได้ลืมเลือนภาษามนุษย์ไปแล้ว
จ้าวหมาป่าขาวก็ไม่อยากเป็นเจ้าของใคร เธอกับหมาป่าเป็นเพื่อนสนิท ครอบครัวที่ใกล้ชิด สัตว์ไม่เคยคิดจะฝึกใคร แต่กลับมีคนที่อยากฝึกสัตว์ป่าอยู่เสมอ