ข้อความ
ยอดเขาฝูเหยา ด้วยเหตุที่ใกล้ฟ้า จึงเป็นที่ฝากความปรารถนาของชาวเขาที่ต้องการส่องดูฟ้า
ดังนั้นช่างฝีมือในขุนเขาจึงใช้กลไกร้อยชั่วอายุ สร้างเมืองสูงบินเทียน ครั้งนั้นบนยอดเขา เสียงหมุนของกลไกนับหมื่นไม่เคยหยุด ประทีปส่องสว่างเก้าชั้นฟ้าไม่เคยดับ เมื่อเมฆลอยมา หมอกลอยขึ้น เงาคนพลิ้วไหว ทะลุผ่านเมฆ ดั่งวิมานบนฟ้า ยอดเขาฝูเหยา สมแล้วกับชื่อของมัน
ครั้นเมืองพังประทีปร่วง เสียงโศกสะเทือนแผ่นดิน ชาวสวรรค์ในอดีต กลายเป็นคนร่อนเร่ผีไร้ญาติในวันนี้ ผักป่าขึ้นรกริมบ่อ เถาวัลย์ปกคลุมทาง การทดลองบินเทียน มอบให้กับกระแสน้ำไหลไป
ผู้คนร่วมสมัยเมื่อพูดถึง ไม่มีใครไม่เศร้าอาลัย ในอดีตชาวเขาต่างพาครอบครัวขึ้นไปเยือน ยิ่งใกล้ฟ้าสักศอก ก็ดั่งได้เห็นเจตจำนงแห่งฟ้าเพิ่มขึ้นอีกส่วน สิ่งที่เรียกว่าเจตจำนงแห่งฟ้า ส่องดูฟ้าแล้วจะรู้จริงหรือ? แตะถึงฟ้าแล้วจะได้จริงหรือ? สู้มองซากปรักหักพังทุกวัน ไม่ลืมเรื่องในอดีต เป็นครูของเรื่องในอนาคต เจตจำนงแห่งฟ้าบางทีอยู่ในนั้นก็เป็นได้