ข้อความ
จูอวี่ไม่เคยเชื่อในเทพเจ้าเลย
หลังจากได้เห็นตระกูลจางแห่งโป๋หล่างซาใช้ "โถวหลงเจี้ยน" เพื่อขอฝนและแอบอ้างตัวเป็น "เหอป๋อ" หลอกลวงชาวบ้าน จูอวี่ก็รู้สึกเกลียดชังเทพเจ้ามากขึ้นถึงขีดสุด เทพเจ้าทั้งหลายบนโลกนี้ ก็แค่ปีศาจร้ายเท่านั้น
แต่ผู้คนในโลกนี้กลับเชื่อ
จูอวี่มองดูชาวบ้านที่คุกเข่าร้องไห้ขอพรอย่างศรัทธาต่อหน้าหน้ากากนัว แล้วเธอก็เป่าไฟพกพาในมือให้ดับลงอย่างเงียบๆ
"บางครั้ง คนเราก็ต้องเชื่อในบางสิ่ง" จูอวี่เพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามีบุตรชายคนโตของตระกูลจาง หรืออาจจะเรียกได้ว่า... "เหอป๋อ" รุ่นที่หกสิบเจ็ด ยืนอยู่ข้างหลังเธอ
"การเชื่อ คือยาที่ดีที่สุดในโลกนี้ หญิงนักสู้ เจ้าเชื่อหรือไม่?" บุตรชายตระกูลจางถาม
"เชื่อ แต่ 'ความเชื่อ' ของข้า ไม่ใช่เชื่อฟ้า เชื่อดิน หรือเชื่อเทพเจ้า แต่ข้าเชื่อตัวเอง"
"ช่างเป็น 'ความเชื่อตัวเอง' ที่ยอดเยี่ยม" บุตรชายตระกูลจางโยนโถวหลงเจี้ยนลงในฝ่ามือของจูอวี่
"ถ้าวันหนึ่ง เจ้ากลายเป็น 'เหอป๋อ' ข้าหวังว่าเจ้าจะยังจำคำพูดในวันนี้ได้"
"ไม่เชื่อเทพเจ้า แต่เชื่อตัวเอง"