ข้อความ
เยาเยา เป็นลูกคนสุดท้องในบ้าน
มีพี่ชายพี่สาวสี่คนที่รักและเอ็นดูเธอมาก ดังนั้นเธอจึงมีความสุขและไร้เดียงสาตลอดเวลา
วันหนึ่ง เยาเยาได้ยินเสียงมนุษย์ที่สุสาน เสียงนั้นบางครั้งก็สูงและฮึกเหิม บางครั้งก็ต่ำและอ่อนโยน เยาเยาไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร รู้เพียงว่ามันมีความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ
พี่สาวบอกว่า มนุษย์ชอบร้องเพลง นี่คือเพลงของมนุษย์หรือเปล่านะ
เยาเยาไม่แน่ใจ แต่เธออยากรู้ว่าความรู้สึกที่รุนแรงนี้คืออะไร ทำไมมนุษย์ถึงร้องเพลงทุกวันโดยไม่อ่อนล้า
ตั้งแต่นั้นมา เยาเยาก็นั่งอยู่ข้างสุสานทุกวัน ดูมนุษย์ “ร้องเพลง” เดินไปเดินมา