ข้อความ
อีไป่จริงๆ แล้วเป็นลูกสุนัขตัวที่แปดในบ้าน แต่เลขแปดนี่แหละที่ทำให้เจ้าของตัวน้อยที่ยังเด็กมากต้องงุนงง นับนิ้วไปมาอยู่นาน
"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า สิบ ร้อย งั้นเธอชื่ออีไป่ละกัน!"
พูดอะไรไม่รู้ อีไป่ไม่เข้าใจ แต่ก็ตอบกลับอย่างร่าเริงว่า "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง"
"อีไป่เก่งมากนะ เก่งกว่าหนึ่ง สอง...ห้า เก่งกว่าห้าอีก!"
"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง"
"เธออยากกินเนื้อใช่ไหม?"
"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง"
......
อีไป่กับเจ้าของตัวน้อยมักจะพูดคุยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่พวกเขาจะเข้าใจกันจริงๆ ไหมนะ?