ข้อความ
จางชั่วจำได้เสมอ ช่วงเวลาที่เดินสวนทางกับเฟิงหรูจือ
คลื่นน้ำขุ่นโหมกระหน่ำ ลมพายุคำราม ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมมังกรเขียวของมังกรแดงให้ลาจากแม่น้ำฮวงโหได้ จึงออกเดินทางเพื่อค้นหาสายน้ำที่เป็นของตัวเอง
นี่เป็นครั้งที่สองที่จางชั่วออกจากสถานที่ที่เรียกว่า "บ้าน"
ครั้งก่อนยังเป็นเด็กเล็ก ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าบ้านเหลือเพียงตัวเองคนเดียว เศษเสี้ยวของความทรงจำคือถ้ำแคบๆ ทางมืดที่ไร้แสง น้ำที่ต้องแลบลิ้นดื่มจากรอยแยกของหิน และ...เนื้อหนูที่มีกลิ่นเหม็นคาว หลังจากหนีออกมาได้อย่างยากลำบาก สิ่งที่ตัวเองจำได้คือมือเล็กๆ ที่โบกไปมาในแสงที่หน้าปากถ้ำ ราวกับเรียกหาความสว่างให้ตัวเอง
นั่นเป็นครั้งแรกที่จางชั่วและเฟิงหรูจือพบกัน แต่จบลงไม่ค่อยดีนัก: ทุกปีในวันเกิด เฟิงหรูจือมักจะพูดถึง "สัตว์ป่าเล็ก" ที่กัดเขาอย่างแรงในวันนั้น แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้เลวร้ายเกินไป จางชั่วเคยชินกับการหันหน้าหนีอย่างคล่องแคล่ว ในเสียงหัวเราะของผู้คน เขาไอเบาๆ แล้วดื่มเหล้า "แขนเสื้อแดงเชิญชวน" หนึ่งแก้ว
"นายกัดกลับสิ"
"ครั้งหน้าต้องได้แน่"