ข้อความ
มันเป็นดาบไม้ที่ไม่ทำร้ายใคร ถูกเหลาด้วยมือของอีกาแห่งจวื่อยักษ์รุ่นก่อน ลายไม้ยังคงชุ่มด้วยกลิ่นยางสน
ปีนั้นเขาใช้มันแลกเปลี่ยนกับอาวุธอัปมงคลในมือเด็กผู้หญิง เป็นของตอบแทนสำหรับ "บุญคุณแห่งการไม่ฆ่า"
ดาบไม้ไร้คม และไม่มีวันเป็นสนิม มีเพียงกาลเวลาที่ขัดเกลาให้มันยิ่งอ่อนโยนนุ่มนวล
เหมือนดาบไม้กับใบมีดเหล็ก ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง: หนึ่งเกิดจากป่าไม้ ใฝ่ฝันถึงแสงแดดและสายฝน อีกหนึ่งหลอมจากโลหะและหิน ถูกกำหนดให้ฟันฝ่าหนามแหลม
บางทีคืนนั้นแสงจันทร์งดงามเกินไป มีคนรู้ทั้งรู้ว่าทางต่างกัน แต่ยังอยากเดินร่วมทางกับเธอสักช่วงหนึ่ง