ข้อความ
แสงโคมไฟในตลาดเทียนสุ่ยส่องสว่างระยิบระยับ ผู้คนยังคงหมกมุ่นอยู่กับงานเลี้ยงที่ไม่มีวันสิ้นสุด ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ เจ้าได้เห็นอาหุยที่แอบออกมาเล่นอีกครั้ง เขาเห็นเจ้าเช่นกัน โบกมือเรียกอย่างตื่นเต้น ขอบคุณที่ครั้งก่อนเจ้าช่วยซื้อโคมไฟให้ คราวนี้ เขาตบถุงเงินใบเล็กของตัวเอง ชวนเจ้าไปเดินเที่ยวตลาดเทียนสุ่ยด้วยกัน เมื่อเจ้าภาพมีน้ำใจถึงเพียงนี้ก็ยากจะปฏิเสธ ต่อไปพวกเจ้าจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี?……
【ซื้อภาพวาดดอกโบตั๋นแห่งฉางอัน】เจ้าของร้านยิ้มแป้นแนะนำดอกโบตั๋นแห่งฉางอันให้พวกเจ้าฟัง อาหุยฟังจนเพลิดเพลินเหม่อลอย เขาบอกว่าสักวันหนึ่งจะต้องไปฉางอันให้ได้ แถมยังจะนำดอกโบตั๋นจากฉางอันมาปลูกที่นี่ด้วย เจ้าเชื่อว่าเขาทำได้
อาหุยกับเจ้าเดินเที่ยวในตลาดเทียนสุ่ยอย่างสนุกสนาน เจ้าฟังเขาพูดไม่หยุดเหมือนนกน้อยที่ร่าเริง หวังเหลือเกินว่าหน้าประวัติศาสตร์จะหยุดอยู่เพียงชั่วขณะนี้ — ไม่ต้องออกรบ ไม่ต้องพรากจากครอบครัว ไม่ต้องเข้าไปพัวพันกับการแย่งชิงอำนาจในราชสำนัก และไม่ต้องอุทิศทั้งชีวิตเพื่อภารกิจกลับคืนสู่ถัง ขณะนี้เขาคืออาหุย เด็กผู้กล้าหาญ ร่าเริง มีชีวิตชีวา มีไหวพริบเล็กๆ ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ และถือเจ้าเป็นเพื่อน