ข้อความ
เรื่องนั้นเป็นเรื่องเก่าเมื่อกี่ปีก่อนแล้วนะ? นางจำไม่ได้แล้ว เหมือนกับที่นางลืมชื่อของตัวเอง จำได้เพียงฉายาจอมยุทธ์ว่า หยุนจงจวิน
คืนนั้นดูดวงดาว คาดว่าอาจมีดาวตก นางจึงตื่นเต้นรอคอย แต่ช่วงนี้อากาศเย็นลงในฤดูใบไม้ร่วง ทั้งยังเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางศึกษาเมื่อหลายวันก่อน จึงล้มป่วย ตัวร้อนทั้งตัว เหล่าจานอยากจะเตือนให้นางพักผ่อนอยู่ในห้อง แต่นางขึ้นชื่อเรื่องดื้อรั้นมาตลอด ดาวตกจะพลาดได้อย่างไร? ครั้งหน้าจะได้เจออีกก็ไม่รู้เมื่อไหร่
นางเดินนำหน้าอย่างดื้อดึงเช่นนั้น เหล่าจานแบกผ้าห่ม กระเป๋าน้ำร้อน และหม้อยาไล่ตามข้างหลัง พอถึงที่หมายได้อย่างยากลำบาก สองคนก็ซุกตัวเข้าหากัน อุ่นสบายดี แต่น่าเสียดายที่อุ่นจนสบายเกินไป นางหลับไปโดยไม่รู้ตัว พอตื่นขึ้นมาอีกที ฟ้าก็สางแล้ว เหล่าจานไม่รู้ก่อไฟตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าวต้มผักเนื้อในหม้อเดือด "ปุด ๆ" กลิ่นหอมอุ่น ๆ ลอยมา
"เมื่อคืนดาวตกมาหรือเปล่า?"
"มาแล้ว แต่ปลุกเจ้าไม่ตื่น"
นางเสียใจมาก
"แต่เก็บอันนี้มาให้เจ้า เจ้าไม่ใช่บอกไว้หรือว่า ดาวตกลงดินก็เป็นหิน?"
นางมองก้อนหินประหลาดใสแวววาวในมือเหล่าจาน อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"กลับไปฝังเข้าเครื่องประดับ จะได้สวมใส่อยู่ตลอด ต่อไปแค่ยื่นมือหยิบก็เป็นดาวตก ไม่ต้องวิ่งออกไปข้างนอกอีกแล้ว"