ข้อความ
สายลมพัดไกลหมื่นลี้ ในที่สุดก็ข้ามผ่านด่านหยกมาได้ เจ้ามาถึงเบื้องล่างของด่านชายแดนอันสูงตระหง่าน ณ ขณะนี้ มันไม่ใช่ด่านที่ยากจะข้ามพ้นอีกต่อไป แต่เป็นสถานีพักแห่งสายลมฤดูใบไม้ผลิที่มุ่งไปทางตะวันตก ในพายุทรายที่ธงชัยโบกสะบัด เจ้าเหมือนได้เห็นนายพลผมขาวอีกหนึ่งครั้ง ยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองไปยังทิศตะวันออก สิ่งที่เขาเห็น สิ่งที่เขาคิด และสิ่งที่เขาพูด ล้วนเป็นประโยคเดียว: ฉางอาน สบายดีหรือ? เจ้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นว่า...
【ฉางอานไม่มีอีกแล้ว】เจ้าตัดสินใจพูดความจริง — ฉางอานล่มสลายไปแล้ว บัดนี้สถานที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในแผ่นดินคือเมืองไคเฟิง แต่ผู้คนยังคงคิดถึงฉางอาน คิดถึงความรุ่งเรืองและความสงบสุขในอดีต
เมื่อได้ยินคำตอบของเจ้า นายพลพยักหน้าครุ่นคิด ดวงตาดูเหมือนมีน้ำตาร้อน "ฉางอาน...เป็นสถานที่ที่ดี ดีมากจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำอันโศกเศร้าของนายพลเต็มไปด้วยความคิดถึงและความอาลัย เด็กหนุ่มทั้งเมืองกลายเป็นคนผมขาว ลูกศรในมือยังคงเหมือนเดิม ใจที่มุ่งกลับคืนสู่ราชวงศ์ถังก็ยังคงเหมือนเดิม จากในเมืองดังมาเสียงกลองเป็นระลอก ราวกับมีทัพนับหมื่นตั้งแถว เจ้าฟังไม่ชัดว่าพวกเขาตะโกนชื่ออะไร แต่เจ้ารู้ว่า นั่นคือสองคำที่ประกอบจากเสียงบ้านเกิดของคนนับหมื่น — ฉางอาน