ข้อความ
เห่อช่วยป้องกันเมือง แต่มักพ่ายแพ้อยู่บ่อยครั้ง มิใช่เพราะกลศาสตร์ไม่แยบยล หากแต่ทุกที่ที่ไปล้วนอยู่ในสถานการณ์คับขัน ภายหลังจึงรับศิษย์จำนวนมาก ถ่ายทอดวิชาป้องกันเมืองเพื่อเป็นกำลังเสริม แต่กระแสโลกนั้นยากจะฝืน ในหมู่ศิษย์ มีทั้งผู้รุดไปช่วยตามที่ต่างๆ มีทั้งผู้เห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีจึงละทิ้งจากไป และมีทั้งผู้ที่เสียชีวิตในสนามรบ
มาแล้วก็ไป เจ็บปวดกัดกร่อนถึงกระดูก
วันหนึ่ง เห่อพ่ายแพ้อีกครั้ง ลูกศรหลงพุ่งมา พอดีถูกจี้ซือหนานที่อาเคยมอบให้ซึ่งห้อยอยู่ที่เอว จี้แตกแต่คนรอด ในยามชุลมุน ไม่ทันเก็บเศษซาก ยังคงวุ่นอยู่กับการอพยพชาวบ้าน เมื่อถึงที่ปลอดภัยแล้ว จึงรู้สึกเศร้าใจ
ไม่คาดคิดว่าชาวบ้านจะไปหาหินดำก้อนหนึ่ง แกะสลักเลียนแบบจี้นั้น แล้วมอบให้เห่ออีกครั้ง
เห่อลูบคลำอยู่นาน จากนั้นก็พกติดตัว ไม่เคยห่างแม้แต่นิ้วเดียว
"ท่านอาจารย์ คือซือหนานของพวกเราศิษย์ทุกคน"
"ชาวบ้าน คือซือหนานของข้า"