ข้อความ

วันนั้นเร่งรีบ ไม่ทันคิดให้ลึกซึ้ง วันนี้มองย้อนกลับไป…… เมืองล่มสลายในภัยพิบัติ ข้ามีความผิดสามประการ ผิดประการแรก ตัวข้าติดอยู่ในเขาวงกต ไม่อาจร่วมกับเพื่อนร่วมสำนัก……เผชิญภัยนี้ด้วยกัน…… ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจตนาฟ้าหรือแผนคน……ย่อมมีสัญญาณล่วงหน้าอยู่แล้ว……แต่ข้าหมกมุ่นอยู่กับเรื่องลงโทษ……เริ่มจากเชิญผู้อาวุโสมาพิสูจน์…… หลังจากนั้น……ไปตามนัด……เรื่องต่าง ๆ มากมาย จนไม่ทันสังเกต…… ผิดประการที่สอง ผิดนัดกับคนใกล้ชิดที่สุด……ทำให้เหยี่ยวต้องประสบภัยนี้…… เฝ้าเหยี่ยวเพียงวันเดียว แล้วยังรอให้ตื่นไม่ได้ ลาจากไปโดยไม่บอกกล่าว…… เด็กทั้งสองฉลาดหลักแหลม ไฉนต้องรับเคราะห์นี้? เพื่อนร่วมสำนักในเมือง ยิ่งมีความผิดอันใด…… ผิดประการที่สาม ได้ยินว่าในเมืองเกิดเพลิงลุกไหม้อีกครั้ง จึงรีบไปทันที ไม่ทิ้งแม้คำเดียว…… ไปถึงห้องเทียนเหยียนจึงรู้ว่า สิ่งนั้น ███ ต่อเข้ากับจุดหัวใจของคณิตศาสตร์การจัดวาง……แม้ไม่รู้ว่าใครใช้หีบเหล็กหล่อปิดผนึกไว้……แต่ยับยั้งได้ชั่วคราว เปลวเพลิงก็ยังคงลุกโชนขึ้นฟ้า…… คณิตศาสตร์การจัดวางที่คำนวณมาร้อยปี ใกล้จะพังทลาย……ยิ่งมีอันตรายจากการระเบิดทำลายภูเขา……มีเพียงใช้กายเป็นสะพาน……ใช้ชีพจรนำพลัง……หมุนเปลี่ยน……จุดหัวใจของคณิตศาสตร์การจัดวาง…… …… หวังใจว่าเมื่อท่านเห็นจดหมายนี้……ข้าได้สิ้นแรงและสำเร็จแล้ว…… คุณูปการร้อยชั่วอายุคน ไม่สูญเปล่า…… คณิตศาสตร์การจัดวางสามารถเปิดใช้ใหม่ได้……ปณิธานบินเทียน……ยังมีหวัง……