ข้อความ
เสิ่นเฉาไม่เคยกลัวหนาว ต่อให้หิมะตกหนาเพียงใด เขาก็มักพูดเสมอว่าศาลาฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงมีคนมาก จึงอบอุ่นที่สุด แต่เมื่อดาบและกระบี่แทงทะลุอก เงาร่างทยอยล้มลงต่อหน้าเขาทีละคน เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า ทั้งคนและเลือดกลับกลายเป็นของเย็นชาไปหมด