ข้อความ
ตอนที่หวังชิงแปรพักตร์จากเทียนเฉวียน เขาคุกเข่าอยู่หน้าศาลาฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงสามวันสามคืน เธอเคยไม่เข้าใจการจากไปของหวังชิง ไม่เข้าใจว่าแผ่นดินกว้างใหญ่เพียงนี้ มีอะไรที่เขาต้องไปช่วยเหลือ? หรือว่าเขาจะช่วยเหลือได้?
หวังชิงบอกว่า เพราะยุคนี้ขุ่นมัวนัก ไม่ใช่สิ่งที่สำนักเทียนเฉวียนสายเดียวจะชำระล้างได้ ดังนั้น เขาจะเป็นหัวหน้าของเทียนเฉวียนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
น่าเสียดายที่โลกนี้ พึ่งภูเขาภูเขาก็ถล่ม พึ่งคนคนก็หนี แต่ทางรอดนี้...สุดท้ายก็ต้องพึ่งพี่น้องของเราเอง กระแสน้ำขุ่นนี้ เจ้าอยากลุยไปคนเดียว แต่เบื้องหลังยังมีสามร้อยศิษย์เทียนเฉวียนยินดีตามเจ้าไป สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้า
หากรอดชีวิตไปได้ พวกเราก็ยังมีเวลาอีกหลายสิบปีที่จะใช้ไป ปล้นคนรวยช่วยคนจน ทองแลกคุณธรรม ชักดาบออกฝักเพื่อความยุติธรรม ไม่เป็นเครื่องมือของผู้มีอำนาจ!