ข้อความ
เฟิงหลงขดอยู่บนเขา เงยหัวมองไปทางทิศตะวันออก ครูและศิษย์ขับขานบทเพลง เฝ้ารักษาป่าเขียวขจี
เชิงเขาตะวันออกของเฟิงหลงแม้ไร้ทางขึ้น แต่มีป่าให้เฝ้ารักษา เดินผ่านใต้เขา เงยหน้าไม่เห็นสำนักศึกษาอันสูงตระหง่าน ก้มหน้าเห็นเพียงเงาไม้ทึบครึ้ม กิ่งใบในป่าพลิ้วไหวตามลม ดั่งเสียงมังกรคำราม ซ่อนเรือนอยู่ในความเขียวชอุ่ม จึงได้ชื่อว่า "หลง โช่วหลิน"
แต่ไม่รู้ตั้งแต่วันไหน ทหารม้าหนักบุกมาอย่างกะทันหัน เปลวสงครามลุกลามทั่วแดน ป่าเขาในอดีตถูกไฟสงครามเผาผลาญ กลายเป็นดินเผาทั้งหมด เสียงขับขานดับสูญ หัวมังกรก้มลงเงียบงัน สำนักศึกษาที่ไร้การปกป้องเบื้องเชิงเขา เหลือเพียงความทรงจำในฝันถึงเฟิงหลงในอดีต