ข้อความ
เจิ้งหรันพบว่า เสียงก่อไฟในเมืองไคเฟิงหายไปแล้ว กลิ่นเหม็นไหม้ร้อนระอุก็ลดน้อยลงด้วย เวลาผู้คนเดินผ่านท้องถนน เสียงถุงเงินที่อยู่ในอ้อมอกดังกริ๊งกร๊างนั้น ราวกับหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม
เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่นะ... อารันนึกขึ้นได้แล้ว ใช่แล้ว คืนวันนั้น คืนที่มีคนร้องเพลง
มีคนร้องเพลง เธอจึงตื่นขึ้นมานั่งฟังริมหน้าต่าง
มีคนตะโกนด้วยความโกรธ เธอจึงเอนตัวไปทางที่เสียงดังมา ตั้งใจฟังมากขึ้น
ลมพัดมา ใบไม้ส่งเสียงกรอบแกรบ จึงเรียกสติของอารันกลับคืนมา
แล้วก็... แล้วไงล่ะ? แล้วผู้กล้าก็มาแล้วไง เสียงเร่ขายบนถนนมากขึ้น กลิ่นไม้ผุก็น้อยลง พ่อกลับมาแล้ว!
อ้อ อารันยังไม่ได้เล่าให้พ่อฟังเลย คืนที่ผู้กล้านำใบทองกลับมา เธอฝันไปนะ ฝันเห็น——
【เตาไฟใหญ่】——มีผู้กล้าบินขึ้นจากเตาไฟ บินสูงกว่าพระจันทร์เสียอีก ตะโกนว่า สรรพสัตว์ไร้เสียง จ้าวยุทธ์เป็นเสียงแทน! เสียงนี้ไพเราะกว่าทุกคำพูดที่อารันเคยได้ยินมา