ข้อความ
ดินแดนเทียนเฉวียนนั้นขมขื่นและหนาวเหน็บ แต่จิตใจของผู้คนแห่งเทียนเฉวียนกลับอบอุ่น
สิ่งใดที่ศิษย์ปรารถนา อาจารย์ก็จะหาทางสรรหามาให้ศิษย์ให้ได้
แม้ศิษย์จะอยากขึ้นไปบนฟ้า แม้เทียนเฉวียนจะไม่มีเทคโนโลยีแบบทางเขาโมกุล แต่คนเทียนเฉวียนมีแต่แรง
"อยากบินเหรอ? ดีเลย! อาจารย์จะจับเธอหมุนติ้ว!" จางอี้หาววัยเด็กยิ้มจนปากแบะ ถูกอาจารย์จับหมุนติ้วหลายรอบ
"อาจารย์ ขออีก!" จางอี้หาวตบมือยิ้มร่า ยังรู้สึกไม่พอใจ
หลายปีต่อมา อาจารย์นั้นผมหงอกเต็มศีรษะไปแล้ว มือที่กำมีดก็เริ่มไม่มั่นคง
จางอี้หาวก็มีศิษย์ตัวน้อยของตัวเองแล้ว
"อาจารย์ หนูอยากบิน!" ศิษย์ตัวน้อยดึงมือจางอี้หาว อ้อนวอนด้วยเสียงงอแง
"อย่าอ้อน มาสิ อาจารย์จะจับเธอ หมุนติ้ว!"
ขณะที่ศิษย์ตัวน้อยถูกเหวี่ยงหมุนขึ้นไป เขาเห็นอาจารย์นั่งอยู่บนขั้นบันไดอย่างชัดเจน มองเขาด้วยรอยยิ้ม