ข้อความ
บรรดาศิษย์ที่เดินผ่านเหิงซื่อเก๋อ บางครั้งจะเห็นเยี่ยนจ้องมองชุดเกราะนี้อย่างเงียบๆ
ชุดเกราะหุ้มร่างกายไว้อย่างแน่นหนา ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะไม่ต้องฟัง ไม่ต้องมอง ไม่ต้องพูด
ไม่ต้องสนใจว่าอะไรคืออัจฉริยะ อะไรคือความชาญฉลาด ไม่ต้องใส่ใจสายตาประจบสอพลอหรือสายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้อื่น
เธอเพียงต้องการอยู่เงียบๆ ในมุมหนึ่ง ค่อยๆ ระลึกถึงบ่ายวันแรกนั้น——
แสงแดดกำลังดี สายลมก็อ่อนโยน ตัวลิ่นน้อยงัวเงียตัวหนึ่งคลานผ่านหน้าต่าง เปิดเกราะแหลมคมออก นอนอาบแดดอวดท้องอยู่กลางแสงอาทิตย์
พ่อแม่ของเจ้าของตัวน้อยมองด้วยสายตาอ่อนโยน ยิ้มสอนเธอว่าจะนำรูปทรงจากสิ่งของมาใช้ได้อย่างไร
จากนั้น มันก็เปลี่ยนจากท่อนไม้ที่ไร้ชีวิตชีวา แบกรับความรักของพ่อและแม่ เติบโตขึ้นเป็นรูปทรงของตัวเอง