ข้อความ
เรื่องนั้นเป็นเรื่องเก่าแก่เมื่อหลายปีก่อนแล้วนะ? เธอจำไม่ได้แล้ว เหมือนกับที่เธอลืมชื่อของตัวเอง จำได้เพียงว่าฉายาจอมยุทธ์ของเธอคือหยุนจงจวิน
คืนนั้นเธอดูดวงดาวบนท้องฟ้า คาดว่าอาจมีดาวตก เธอจึงตั้งตารอด้วยความตื่นเต้น แต่ช่วงนี้ลมหนาวเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ประกอบกับช่วงก่อนหน้านี้ออกไปท่องเที่ยวศึกษาเหนื่อยล้า เธอกลับล้มป่วย ตัวร้อนผ่าวไปทั้งตัว เหล่าจานอยากจะเกลี้ยกล่อมให้เธออยู่พักผ่อนในห้อง แต่เธอนั้นขึ้นชื่อเรื่องความดื้อรั้นมาตลอด ดาวตกจะพลาดได้อย่างไร? ครั้งหน้าจะได้เจออีกก็ไม่รู้เมื่อไหร่
เธอก็เดินนำหน้าไปอย่างดื้อดึงเช่นนั้น เหล่าจานแบกผ้าห่ม กระเป๋าน้ำร้อน หม้อยา ไล่ตามข้างหลัง พอถึงที่หมายได้อย่างยากลำบาก สองคนก็ซบเข้าหากัน อบอุ่นดี แต่น่าเจ็บใจที่อุ่นสบายเกินไป เธอกลับหลับไปโดยไม่รู้ตัว พอตื่นขึ้นมา ฟ้าก็เริ่มสางแล้ว เหล่าจานไม่รู้ก่อไฟข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าวต้มผักเนื้อในหม้อเดือด "ปุดๆ ปุดๆ" กลิ่นหอมอุ่นๆ ลอยมา
"เมื่อคืนดาวตกมาไหม?"
"มาแล้ว แต่ปลุกเธอไม่ตื่น"
เธอหงอยไปเลย
"แต่เก็บอันนี้มาให้เธอได้ เธอไม่เคยพูดหรือว่า ดาวตกลงสู่พื้นดินก็กลายเป็นหิน?"
เธอมองก้อนหินประหลาดใสแวววาวในมือเหล่าจาน อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"กลับไปเอาไปฝังเลี่ยมไว้ จะได้สวมใส่ติดตัวตลอด ต่อไปนี้แค่ยื่นมือก็ได้ดาวตกแล้ว ไม่ต้องดิ้นรนวิ่งออกไปข้างนอกอีก"