ข้อความ
"ศิษย์มือหยาบ ขอมอบสิ่งนี้เป็นของฝากลา ขอให้ปกป้องท่านผู่ให้ปลอดภัยไร้กังวล"
เผิงจำได้ว่าตอนที่เด็กคนนั้นกำลังจะออกจากภูเขา ได้นำถุงมือป้องกันที่ทำด้วยมือตนเองมาอำลาเธอ เต็มตาเต็มใจล้วนเป็นความปรารถนาต่อวิชาการบริหารโลก
แววตาเช่นนี้ เธอคุ้นเคยดี
รอบข้างเธอ ไม่เคยขาดคนไร้เดียงสาเช่นนี้ อาจารย์ของเธอ ศิษย์ร่วมสำนักของเธอ และบัดนี้ ยังมีศิษย์ของเธอเอง
บทสรุปของพวกเขา เธอก็คุ้นเคยดี
ต่อมา ท่ามกลางเลือดเนื้อที่เลือนรางเกลื่อนกลาดในสำนักศึกษาเฟิงหลง เธอจำดาบหักเล่มนั้นที่มีฝีมือการทำอันคุ้นเคยได้ในทันที
ข้างดาบหัก คือดาบตัด หอก กระบี่ อีกมากมายที่ออกมาจากมือศิษย์สำนักหมึก...
เจ้าของมันในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ต้องยังคงกำอาวุธเหล่านี้ไว้แน่น เหมือนกำอุดมการณ์อันลวงตานั้นไว้
ด้วยพรสวรรค์ของศิษย์เหล่านี้ พวกเขาควรจะมีผลงานที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ในโลกกว้าง
แต่พวกเขากลับสูญเสียพรสวรรค์ของตนไปกับการแก่งแย่งชิงดีเรื่องเล็กน้อย สละชีวิตให้กับพวกต่ำต้อยอย่างเปล่าประโยชน์
นี่คือความเศร้าของพวกเขา และเป็นบาปของพวกเขาด้วย
กลับมาจากสะพานจงตู เธอจมถุงมือป้องกันลงในทะเลสาบแห่งบาป
ทุกครั้ง เธอเป็นคนปิดฉากให้พวกมันด้วยมือตนเอง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของที่ถูกฝุ่นเกาะ หรือ...ความไร้เดียงสาที่ไร้ประโยชน์