ข้อความ
ก่อนที่จะมาถึงที่นี่ เธอเคยคิดว่าโลกมีเพียงสองสี ขาวกับดำ
อาจเป็นเพราะในความทรงจำแรกเริ่มของเธอ ชายและหญิงที่ยังไม่ทันได้เรียกว่าพ่อแม่ ก่อนที่จะสอนให้เธอรู้จักสีอื่นๆ เพิ่มเติม ก็รีบยัดเธอเข้าไปในหีบไม้ ปล่อยให้เธอลอยไปตามน้ำ
เธอหลบอยู่ในความมืดมิด มองผ่านรูเล็กๆ บนหีบไม้เห็นแสงประหลาดวาบเหมือนดาวตกผ่านไปข้างนอก เธอเกิดอารมณ์ขึ้นมา ใช้นิ้วเล็กๆ อุดรูนั้น แล้วก็ปล่อย
สว่างบ้าง มืดบ้าง สว่างบ้าง มืดบ้าง...แปลกใหม่จริงๆ
เสียงทะเลาะของชายและหญิงห่างไปแล้ว เสียงกึกก้องดั่งฟ้าร้องก็ห่างไปแล้ว
ท่ามกลางเสียงน้ำไหลเงียบสงบรอบข้าง สว่างกับมืด กลายเป็นโลกทั้งใบของเธอ
โลกเอ๋ย มีจริงหรือที่มีเพียงสองสีนี้?
จนกระทั่งเข้าสู่เส้นทางม่อซาน เธอจึงค้นพบว่า ต้นไม้นั้นเขียวชอุ่ม สายลมนั้นขาวเหมือนฝุ่น ฤดูใบไม้ผลิของภูเขาที่มองไม่เห็นเต็มไปด้วยดอกไม้งดงาม ผู้คนก็หลากสีสัน
แสงสว่างไกลๆ กลับเป็นไฟสงคราม ความมืดในส่วนลึกก็อาจเป็นเกราะคุ้มกัน
ดีที่ตอนนั้นเธอไม่รู้ว่า ยี่สิบปีต่อมา เธอจะเปลี่ยนสีแห่งชะตากรรมของผู้คนมากมายได้