ข้อความ
ในความทรงจำของบ้านเกิด ทุกคนสามารถเต้นรำได้อย่างสนุกสนาน
เมื่อหญิงสาวยกมือขึ้นเต้นรำ เสียงกระดิ่งเงินดังติงตัง พร้อมเสียงหัวเราะที่ไม่เคยจางหาย—นั่นคือเสียงที่ไม่มีวันเลือนลาง
อาอีนูชอบสร้อยข้อมือกระดิ่งที่สุด เมื่อสวมสร้อยข้อมือกระดิ่ง เธอสามารถเต้นรำได้ตามใจชอบ แม้แต่ฝุ่นที่ปลิวขึ้นจากเท้าก็เหมือนถูกเคลือบด้วยความหวานของน้ำผึ้ง
ต่อมาเธอได้พบกับเจ้าหญิงผู้เปล่งประกายยิ่งกว่าดวงจันทร์ แต่เมื่อเจ้าหญิงก้าวเดิน เสียงเครื่องประดับที่แกว่งไกวอยู่ข้างแก้มกลับไพเราะเหมือนกระดิ่ง ทำไมเจ้าหญิงที่สวมกระดิ่งถึงไม่รู้สึกมีความสุขเลย?
"นี่เรียกว่าปู้เหยา ไม่ใช่กระดิ่งเงินที่ใช้เต้นรำอย่างอิสระ" เจ้าหญิงใช้นิ้วแตะที่พู่ทองที่ห้อยลงมา "มันเตือนให้ฉันระลึกถึงความรับผิดชอบที่ฉันต้องแบกรับอยู่เสมอ"
อาอีนูตัวน้อยไม่เข้าใจ เธอคิดว่า ถ้าเจ้าหญิงไม่มีความสุข งั้นเธอจะมอบกระดิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของความสุขให้กับเจ้าหญิง
เจ้าหญิงย่อตัวลง ปู้เหยาทองคำและกระดิ่งเงินกระทบกันในสายลม "ความสุขของเธอ เธอต้องเก็บไว้ในมือของตัวเอง" เจ้าหญิงนำกระดิ่งกลับมาสวมที่ข้อมือของอาอีนู เธอชอบรอยยิ้มและการเต้นรำของเด็กสาวคนนี้ เธอหวังว่าชาวบ้านในเหลียงโจวจะได้อยู่อย่างสงบสุข
อาอีนูในวัยเยาว์ถือกระดิ่งไว้ในมือ และสัญญากับเจ้าหญิงอย่างจริงจังว่า เธอจะมีความสุขเสมอ และจะไม่มีวันร้องไห้