ข้อความ
ใต้หอระฆังแห่งความสงบสุข เสียงขลุ่ยของชายชราผู้ตีระฆังยังคงดังกังวานเหมือนเดิม การมาถึงของเจ้ามิได้รบกวนอารมณ์อันสงบของเขา เสียงขลุ่ยเปลี่ยนทำนอง ดุจเสียงร่ำไห้ร้องทุกข์ เจ้ามาที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ครั้งนี้ เจ้าดูเหมือนจะได้ยินเรื่องราวในบทเพลง นั่นคือการปะทะกันระหว่างสายน้ำลั่วสุ่ยที่ไหลเชี่ยวกับหิมะขาวโพลน คือการจ้องมองระหว่างดอกเหมยท่ามกลางลมหนาวกับธารน้ำพุใสสะอาด คือจุดเปลี่ยนของคู่รักที่กลายเป็นคู่แค้น คือตัวอักษรแห่งความจริงแท้และความเจ็บปวดที่ตกลงมาบนความรักและความยุติธรรม คือการจากลาของผู้ที่จากนี้จะเป็นเพียงคนแปลกหน้าตลอดไป เจ้ารู้ว่าคนในเรื่องคือใคร แต่การต่อสู้ครั้งนั้นนางไม่เคยเอ่ยปากกับเจ้า เจ้าจึงไม่รู้ว่าสุดท้ายใครเป็นผู้ชนะ ชายชราดูเหมือนจะอ่านใจเจ้าออก จึงโยนคำถามเดียวกันกลับมาให้เจ้า เจ้าครุ่นคิดสักครู่ แล้วตอบว่า...
ผู้ชายเป็นฝ่ายชนะ เจ้าเคยเห็นจดหมายที่ป้าหานซ่อนไว้ และยังจำได้ถึงท่าทางเศร้าสร้อยของนางเมื่อเทเหล้าหลี่เหรินเล่ยทั้งหมดลงในแม่น้ำ นางต้องเป็นฝ่ายแพ้แน่ แพ้หัวใจที่นางทะนุถนอมมากที่สุดไป
ชายชรายิ้มน้อยๆ ไม่ปฏิเสธไม่ยืนยัน เขาค่อยๆ เล่าเรื่องราวที่เหลือให้เจ้าฟัง ความยุติธรรมของเสวียนเจี้ยน ความยุติธรรมของเทียนฉวน ความยุติธรรมของลั่วเสิน ความยุติธรรมของสหพันธ์เยี่ยนเป่ย... ทุกคนต่างยืนอยู่บนปลายลูกศรแห่งคุณธรรม และมือที่ดึงสายธนู ไม่เคยอยู่ในมือของมนุษย์