ข้อความ
ในลานลึกที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงดอกไม้ร่วงและน้ำไหล
เธอมองไม่เห็นนอกกำแพง เสียงหัวเราะที่ผ่านไปมาเหมือนสายลม
แม้การบ้านจะกองสูงเหมือนภูเขา แต่ก็ยังทำเสร็จได้ คนที่พูดคุยกับเธอได้ ไม่รู้ว่าจะมาอีกเมื่อไหร่ เพื่อนที่พับจากกระดาษอยู่กับเธอในทุกการรอคอย
นี่คือเพื่อนกระดาษที่ไป่ชู่หยูชอบที่สุด
ไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกทิ้งไว้ข้างบ่อน้ำ
ทิ้งไว้ให้กับตัวเองอีกคนที่เหมือนอยู่ในกระจก ตัวเองที่น่าอิจฉา