ข้อความ
เห่อช่วยป้องกันเมือง แต่มักพ่ายแพ้อยู่บ่อยครั้ง มิใช่วิชากลจักรไม่ประณีต หากแต่สถานที่ที่ไปนั้นล้วนอยู่ในยามคับขัน ภายหลังจึงรับศิษย์ไว้มาก สอนวิชาป้องกันเมืองเพื่อเป็นกำลังเสริม แต่ทว่าสถานการณ์ยากจะฝืน ในบรรดาศิษย์นั้น มีผู้รุดไปช่วยทั่วทุกแห่ง มีผู้เห็นว่าไม่สำเร็จจึงละทิ้งไป และมีผู้เสียชีวิตในสนามรบ
มาแล้วก็ไป เจ็บปวดกัดกร่อนหัวใจ
วันหนึ่งเห่อพ่ายแพ้อีกครั้ง ลูกศรหลงพุ่งมา พอดีถูกเครื่องประดับซือหนานที่ยาเคยมอบให้ที่เอว เครื่องประดับแตกแต่คนรอด ในยามชุลมุน ไม่ทันเก็บ ยังคงวุ่นอยู่กับการอพยพราษฎร รอจนถึงที่ปลอดภัยแล้ว จึงรู้สึกเศร้าใจ
ไม่คาดว่าราษฎรจะไปหาหินดำมาก้อนหนึ่ง แกะสลักเลียนแบบเครื่องประดับนั้น แล้วมอบให้เห่ออีกครั้ง
เห่อลูบคลำอยู่นาน จากนั้นพกติดตัว ไม่เคยห่างแม้แต่นิ้วเดียว
"ท่านอาจารย์ คือซือหนานของพวกเราศิษย์ทั้งหลาย"
"ราษฎร คือซือหนานของข้า"