ข้อความ
ตลาดเทียนสุ่ยเต็มไปด้วยโคมไฟสว่างไสว ผู้คนยังคงหมกมุ่นอยู่กับงานเลี้ยงที่ไม่มีวันสิ้นสุด ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ เจ้าเห็นอาหุยที่แอบออกมาเล่นอีกครั้ง เขาก็เห็นเจ้าเช่นกัน โบกมือเรียกเจ้าอย่างตื่นเต้น ขอบคุณที่ครั้งก่อนเจ้าช่วยซื้อโคมไฟให้เขา คราวนี้ เขาตบกระเป๋าเงินเล็กๆ ของตัวเอง แล้วชวนเจ้าเดินเที่ยวตลาดเทียนสุ่ยด้วยกัน เมื่อเจ้าบ้านใจดีขนาดนี้ก็ยากจะปฏิเสธ ต่อไปพวกเจ้าจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี?...
【กินผักลวกเทียนสุ่ยสักชาม】เจ้าของร้านหลายคนต้อนรับพวกเจ้าอย่างอบอุ่น ตักใส่ชามจนเต็มเปี่ยม เจ้ากำลังจะเป็นห่วงว่าเด็กจะกินอาหารเผ็ดขนาดนี้ไหวไหม ก็เห็นอาหุยยกชามขึ้นมากินอย่างรวดเร็วราวลมพายุ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหอบหายใจเพราะเผ็ด
อาหุยกับเจ้าเดินเที่ยวตลาดเทียนสุ่ยอย่างสนุกสนาน เจ้าฟังเขาพูดไม่หยุดเหมือนนกน้อยที่มีความสุข ในใจหวังว่าประวัติศาสตร์จะหยุดเวลาให้เขาสักชั่วขณะ — ไม่ต้องออกรบในสนามรบ ไม่ต้องพลัดพรากจากครอบครัว ไม่ต้องเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ในราชสำนักที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม และไม่ต้องอุทิศชีวิตทั้งหมดเพื่อภารกิจกอบกู้ราชวงศ์ถัง ขณะนี้เขาคืออาหุย เด็กหนุ่มที่กล้าหาญ ร่าเริง ซุกซน มีไหวพริบเล็กๆ น้อยๆ แสร้งทำเป็นผู้ใหญ่ และถือเจ้าเป็นเพื่อน นั่นคืออาหุย