ข้อความ
เสี่ยวเหลียนไม่รู้ว่า ติงเซียงเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ หรือเป็นเทพเจ้ากันแน่
อย่าดูว่าเธอยิ้มแย้มทุกวัน แต่เธอรู้เรื่องราวมากมาย หิมะขาวแห่งเยี่ยนเป่ย์ เสียงกระดิ่งอูฐนอกด่าน คลื่นอ่อนโยนแห่งเจียงหนาน ความสูงชันแห่งซีสู่...
เสี่ยวเหลียนไม่รู้ว่า ติงเซียงมาจากที่ไหนกันแน่
แม้ว่าบางครั้งเธอจะช่างพูดสักหน่อย และมักมีความคิดแปลกประหลาดอยู่เสมอ แต่เสี่ยวเหลียนรู้ดีว่า ขอแค่ตามสาวคนนี้ไปติดๆ เธอก็จะมีข้าวกินและที่นอนหลับเสมอ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เรื่องราวที่ติงเซียงเล่าให้ฟังกลับน้อยลงเรื่อยๆ ตำนานและทิวทัศน์แดนไกลเหล่านั้น ถูกแทรกด้วยความลับที่ไม่อาจเอ่ยมากมาย
สาวที่เคยดึงเธอมานั่งเล่าเรื่องได้ทั้งคืน กลายเป็นคนที่ซ่อนความในใจไว้มากที่สุดในพันธมิตรเยี่ยนเป่ย์
จนกระทั่งวันหนึ่ง ใบหน้าของติงเซียงกลับมามีสีหน้าตื่นเต้นเหมือนเดิมอีกครั้ง เสี่ยวเหลียนมองเธอพูดจ้อไม่หยุดเล่าเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ขณะเดียวกันก็ลุกลี้ลุกลนเขียนจดหมายต่างๆ ให้คนต่างๆ
เสี่ยวเหลียนอ่านหนังสือไม่ออก รู้แค่ว่านกพิราบสื่อสารคาบจดหมายบินไปทุกทิศทุกทาง
เธอได้ยินติงเซียงพูดอย่างลึกลับว่า ตัวเองรู้ความลับอันยิ่งใหญ่ข้อหนึ่ง แต่น่าเสียดาย บอกใครไม่ได้
"ข้าจะแอบไปหาท่านแม่ทัพ แล้วพูดคุยกับท่านให้ดีสักครั้ง——"
"ดูสิ ตอนนี้ข้ารู้ทุกอย่างแล้ว!"
เสี่ยวเหลียนไม่รู้ว่า ความลับใหญ่คืออะไร และแม่ทัพคือใคร
แต่เธอจำสีหน้าของติงเซียงได้——
นั่นคือความสุขใจของผู้ได้รับพระคุณมานาน ในที่สุดก็ได้ตอบแทน และยิ่งกว่านั้น คือความฮึกเหิมของจิตใจอันเปี่ยมด้วยคุณธรรม ที่เขย่าสวรรค์และแผ่นดิน