ข้อความ
บทที่ 61 · แผ่ไพศาลทั่วสี่ทะเล สิ้นสุดแห่งใดเล่า
ครั้งก่อนเล่าถึง หยุนจงจวินได้ไขหมอกแห่งความมืดบอดให้ผู้คนทีละคน ส่งมอบความรู้แก่ทุกผู้ทุกนาม แต่เพราะการขัดขวางของเหล่าคนชั่วในโลกมืดและภัยธรรมชาติ หยุนจงจวินจึงสูญเสียบรรดาศิษย์อันเป็นที่รักของนาง ทั้งตัวหยุนจงจวินเองก็ถูกกาลเวลาย้อนกลับมาทำร้าย สูญเสียคู่หูที่ดีที่สุดอย่างท่านจัน และยังสูญเสียการชี้นำของดวงดาวอีกด้วย
แต่นี่ไม่ใช่บทสรุปของหยุนจงจวิน!
ต่อมา ในส่วนลึกอันมืดมิดของช่องเขาสวรรค์ ผู้คนก็ได้พบหยุนจงจวินที่เหลือเพียงลมหายใจรวยริน ทุกคนไม่เคยลืมความเหนื่อยยากของนาง และซาบซึ้งในความเสียสละของนาง จึงร่วมแรงร่วมใจนำเศษชิ้นส่วนดวงดาวที่กระจัดกระจายมาประกอบรวมกันใหม่ จุดประทีปดาวนับร้อยนับพันดวงบนช่องเขาสวรรค์ให้หยุนจงจวิน
ในที่สุด หยุนจงจวินก็มองเห็นอีกครั้ง!
นางเดินตามแสงดาวไปเรื่อยๆ เดินทางจนถึงปลายทาง... ที่นั่นมีทุ่งต้นดอกแดนดิไลออนอันกว้างใหญ่ไพศาล ซึ่งเป็นสิ่งที่นางปลูกด้วยมือตนเองเมื่อหลายสิบปีก่อน ในทุ่งดอกไม้นั้น นางได้พบเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่แสนรู้เรื่องคนหนึ่ง เด็กผู้หญิงตัวน้อยรับผ้าคลุมดวงดาวที่งดงามแต่หนักอึ้งจากมือของนาง แล้วพูดว่า
"ต่อจากนี้ไป ให้หนูเป็นคนนำทางท่านหยุนผู้กล้านะคะ เราจะขี่ลมบินขึ้นฟ้าไปด้วยกัน แจกจ่ายดวงดาวให้ทุกๆ คน"
จบบริบูรณ์