ข้อความ
ไม่เหลียวแลคนใกล้ชิด ทิ้งความรักความผูกพัน แม้แต่ร่างกายที่บอบช้ำของตนเอง ก็ยอมสังเวยแก่ฟ้าที่กินคน โชคดีที่ตลอดครึ่งชีวิตที่ดิ้นรน เส้นทางยาวไกลแห่งการผ่าภูเขาเพื่อมองเห็นฟ้าในใจของนาง ไม่ใช่พระจันทร์ที่ลอยเปล่าเปลี่ยวไร้ที่พึ่งในสายน้ำอีกต่อไป แม้มันยังคงแขวนอยู่สูงกลางฟ้า แต่กลับสว่างไสวเหลือเกิน เพียงรอคนรุ่นหลังเดินตามทางที่นางเคยผ่านมา ก้าวขึ้นไปทีละขั้น จนถึงฟ้ากว้าง