ข้อความ
จี้หยกยิงชื่อ "โส่วซิน" นี้ เป็นฝีมือของหยา เป็นของขวัญอำลาที่มอบให้ชิงในครั้งแรกที่ลงจากเขา
"น้องชิงจากไปครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ขอเพียงให้ปณิธานไม่เปลี่ยน......ดวงใจไม่แปรผัน"
ดังนั้น เมื่อชิงสวมจี้หยกยิงนี้ลงจากเขา จึงเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
ด้วยวิชาดาบ ด้วยศิลป์แห่งม่อโส่ว ย่อมปกป้องความสงบสุขของผู้คนได้
เธอพบเด็กใบ้ตัวน้อมคนหนึ่งนอกเขา เด็กใบ้ไม่มีชื่อ ผอมเหมือนหญ้าแห้งกลางสายลม แต่ "หญ้าแห้ง" นั้นยังคงดิ้นรนอยู่ในสายลม
เด็กใบ้ฉลาดมากและเข้าใจเรื่องราวดี เธอไม่เคยถามชิงว่ามาจากไหน จะไปไหน จะกลับมาอีกไหม เธอเพียงแต่เรียนรู้อย่างสุดชีวิต เรียนรู้อย่างสุดชีวิต
เพียงสามวัน เด็กใบ้ก็ทำกับดักง่ายๆ ได้แล้ว เธอใช้มือทำท่าอย่างดีใจ หมายความว่าเธอจับกระต่ายได้แล้ว ไม่อดตายแล้ว เจี่ยเจี่ยจะจากไปอย่างสบายใจได้แล้ว
หญ้าแห้งอย่างเธอ ต่อให้ได้รับการหล่อเลี้ยงจากสายฝน ก็เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ไม่ได้หรอก
ชิงไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กใบ้ไม่ยอมไปกับตน แต่ในขณะนั้นมีเรื่องต้องจัดการนอกเขา ก่อนจากไปเธอคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ถอดจี้หยกยิงจากมือออกมอบให้เด็กใบ้
"คนที่มอบจี้หยกยิงนี้ให้ฉันบอกว่า สวมมันไว้จะรักษาใจและยึดมั่นในปณิธาน ฉันให้เธอยืมไปสักวัน ถ้าเธอเปลี่ยนใจ ยอมไปกับฉัน ก็รอวันที่ฉันกลับมา สวมมันมาหาฉันนะ"
แต่เมื่อชิงกลับมาที่เขา หยากลับไม่เห็นเด็กใบ้ตัวน้อยที่ชิงเขียนถึงในจดหมาย
ชิงบอกว่า เธอกลับไปหาแล้ว แต่เด็กใบ้หายไป ชาวบ้านบอกว่าเด็กใบ้วิ่งออกไปแล้วถูกหมาป่ากัดตาย แต่...แต่ทำไมจี้หยกยิงนั้นกลับอยู่บนมือคนอื่น?
หยามองดวงตาแดงก่ำของชิง แล้วไม่ถามอะไรอีก
เขาเพียงแยกจี้หยกยิงเดิมออกเป็นสอง ชิงครึ่งหนึ่ง เขาครึ่งหนึ่ง
"ขอแบ่งเบาครึ่งหนึ่งให้เธอ"
ร่วมใจกับเธอ ร่วมคิดกับเธอ ร่วมแบกรับกับเธอ