ข้อความ
สกุลสูงผู้หยิ่งผยองพบกับความพ่ายแพ้ครั้งแรกในชีวิตที่สะพานจงตู
หนึ่งครั้งที่ล้มเหลวในการทัดทาน หนึ่งครั้งที่ล้มเหลวในการวางแผน และหนึ่งครั้งที่ล้มเหลว...ในการช่วยเหลือ
เมื่อถูกกองทัพของตู้จ้งเว่ยเอาอาวุธจ่อกาย ถูกเหยียบลงกับพื้น
ตระกูลผู้สูงศักดิ์ไม่อยู่เคียงข้าง มิตรที่ไว้วางใจไม่อยู่เคียงข้าง อาจารย์ผู้เป็นปราชญ์ใหญ่ไม่อยู่เคียงข้าง ดาบ...ก็ไม่อยู่เคียงข้าง
สุดท้ายทหารผ่านศึกคนหนึ่งช่วยเขาไว้
เขาก้มหัวด้วยความละอาย ก้มต่ำลงจนถึงดิน เพราะความพ่ายแพ้ของตน และเพราะความ "ลำพองใจ" ในอดีต
เขาโน้มหลังที่เคยสง่างามลง แบกหญิงชรา แบกผู้บาดเจ็บ แบกเด็กน้อย ช่วยคน...ช่วยคนให้มากที่สุด
ต่อมา หลินเสี่ยนเซิงวัยสิบห้าปีกลับมาหาเฝิงเต้า
ตอนจากไป เขาพูดว่า ราษฎรเป็นดั่งฝูงแกะ ข้าเป็นผู้เลี้ยงแกะ คุ้มกันจากลมฝน
เมื่อกลับมา เขาพูดว่า ข้าเป็นดั่งวัวควาย แบกรับแผ่นดิน ไถนาเพื่อราษฎร
เขาฝังตัวเองลงในดิน เมื่อลุกขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่แบกรับไม่ใช่แผ่นดิน แต่เป็นประชาชนทั้งหมื่นหมื่น