ข้อความ
เจียนซือฝูในอดีตไม่ได้เป็นอาจารย์ขายขนมแป้ง แต่เป็นเจียนซือฝูที่สอนหนังสือในเมืองโม่ และยังเป็นเซียนเซิงที่โดดเดี่ยวและไม่เข้าใจผู้คนในเมืองเฟยเทียน
หลังจากคืนที่เมืองตกสู่ความมืด เขาและทุกคนในหน้าผาวูฮ่วนต่างก็ติดอยู่ในความฝันหลากสีสันนั้น แต่สิ่งที่กักขังเขาไม่ใช่เมืองเฟยเทียนที่ล่มสลาย ไม่ใช่การวิจัยที่ทำมานานนับสิบปี และไม่ใช่ศิษย์ที่มีอนาคตอันสดใสที่จากเขาไป แต่เป็น "พวกเขา" ที่ยังคงอยู่ในหน้าผาวูฮ่วน
เมื่อเจียนซือฝูถูกดึงออกมาจากซากปรักหักพัง อารมณ์ของเขาแย่กว่าทุกวัน มือใหญ่และแข็งแรงของเขากำแขนเสื้อของคนที่ช่วยเขาไว้แน่น พร้อมกับด่าทอว่า “แหวะ ปล่อยมือ! ไร้ประโยชน์ ช่วยฉันทำไม... เฮิงเอ๋ออยู่ข้างหลัง... อยู่ตรงนั้น... ไป ไป ไป รีบไป!”
คนคนนั้นมองไปยังทิศทางที่เจียนซือฝูชี้ แต่ไม่พบอะไรเลย มีเพียงก้อนหินและดินสีเหลืองเท่านั้น
ไม่นานหลังจากนั้น บาดแผลของเจียนซือฝูก็หายดี อาจารย์ที่เคยดุร้ายเริ่มกลายเป็นคนเงียบขรึม เขานั่งอยู่ริมหน้าผาเป็นเวลาทั้งวัน มองไปยังฝูงชนอย่างเหม่อลอย เพื่อค้นหาเฮิงเอ๋อของเขา
สายตาของเขาได้พบกับอี้เอ๋อที่เสียสติ พบกับหรงเอ๋อที่เสียเสียง พบกับอาตูที่สูญเสียดวงตา และพบกับอาเอียงที่สูญเสียขา... เขาเห็นผู้คนเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความรู้สึก ทนทุกข์อย่างยึดมั่น และเหมือนกับตัวเขาเองที่วันแล้ววันเล่ารอคอยความหวังที่ไม่มีอยู่จริง...
แล้วตัวเขาเอง... จะสามารถเป็นความหวังของพวกเขาได้หรือไม่?