ข้อความ
แสงแดดกำลังงดงาม ดอกสาลี่โปรยปลิวอีกครั้ง แสงสายยามบ่ายลอดผ่านช่องใบไผ่ร่วงลงมา กระจายเป็นเศษทอง สายลมอุ่นๆ เหมือนแมวป่า ค่อยๆ ข่วนเกาใบหน้าของเจ้า ตั้งแต่จากบ้านมาตอนอายุสิบหก เจ้าแทบไม่ได้กลับมาที่นี่ ใยแมงมุมใต้ชายคาถักทอเป็นภาพวาด เจ้าของบ้านจากไปสู่ขอบฟ้าไกล เจ้านั่งบนม้านั่งยาวที่เขาเคยนั่ง นึกถึงคำพูดไร้เดียงสาของตนในวัยเยาว์ แล้วค่อยๆ หลับไป
ในห้วงเคลิ้ม เจ้าลืมตาขึ้น กลับเห็นลุงเจียงจูงม้าตัวหนึ่งเดินมาหาเจ้า ในความทรงจำ หลังของลุงเจียงตั้งตรงเสมอ ไหล่กว้างดั่งขุนเขา คอยกันลมฝนให้เจ้า แต่บัดนี้เจ้ากลับพบว่าชายเสื้อของเขาสกปรกไปบ้าง ใบหน้าดูเหมือนจะมีร่องรอยความเหนื่อยล้าที่แทบมองไม่เห็น
ขณะนี้เจ้ามีคำพูดนับพันนับหมื่นอยากจะบอก แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก เขาก็ยกมือขึ้นห้ามไว้ ดูเหมือนเขาจะเดาออกว่าเจ้าคิดอะไร เพียงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยถาม
ถึงจะเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ยังอยากก้าวสู่ยุทธภพหรือ?
มองเข้าไปในดวงตาของเขา เจ้าเอ่ยออกมาทันที—
อยาก เจ้าอยากเป็นมหาบุรุษอย่างเขา อยากไปเห็นโลกที่กว้างใหญ่กว่านี้ หากย้อนเวลากลับไปได้ เจ้าก็ยังจะเลือกใช้ดาบของตนเอง ช่วยคนให้มากขึ้น
เมื่อได้ยินคำตอบของเจ้า ลุงเจียงพยักหน้า ดวงตาของเขาไม่มีอารมณ์ผันผวนใดๆ ราวกับว่าคำตอบของเจ้าเป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ต่อหน้าเขา เจ้าสามารถพูดได้อย่างเต็มที่ เพราะเจ้ารู้ว่าไม่ว่าเจ้าจะเลือกอะไร เขาจะยืนอยู่เบื้องหลังเจ้าเสมอ ครั้งหนึ่ง เจ้าคือทารกที่หลับใหลในอ้อมอกของเขา คือสิ่งเชื่อมโยงระหว่างเขากับโลกใบนี้ ในอนาคต เจ้าจะกลายเป็นความภาคภูมิใจของเขา หรือเป็นห่วงใยของเขาหรือไม่
เจ้าลุกขึ้นวิ่งไปหาลุงเจียง อยากถามว่าเขาไปอยู่ที่ไหน อยากถามว่าเขาสบายดีหรือเปล่า ทันใดนั้น ขาของเจ้ากระตุกขึ้น ชนกับมุมโต๊ะ—ความเจ็บปวดทำให้เจ้าลืมตาขึ้น
แสงแดดยังคงงดงาม ดอกสาลี่ยังคงปลิว แสงสายกระจายเป็นเศษทอง ในสายลมไม่มีข่าวของคนเก่า แต่ทุกแห่งหนล้วนเป็นเขา และข่าวคราวของเขาและพวกเขา