ข้อความ
วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส ลมพัดเบาๆ ชายชราผู้ขายรองเท้าโยกตะกร้ารองเท้าในมือไปมา ก่อนจะเดินโซเซไปยังตลาด
“เฮ้ ชายชรา รองเท้าคู่นี้มีทองฝังอยู่หรือไง? ทำไมถึงขายแพงขนาดนี้?”
คำพูดแบบนี้ ชายชราผู้ขายรองเท้าได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ เพียงแค่หลับตาและพยักหน้าไปมา รับรู้ถึงความอบอุ่นของแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิที่ส่องลงบนใบหน้า
“รองเท้าคู่นี้ขายยังไง?” เสียงหญิงสาวถามราคาดังขึ้นอีกครั้ง
ชายชราไม่แม้แต่จะลืมตา คิดว่าเธอคงเป็นอีกคนที่มาดูเล่นๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงตอบไปอย่างไม่ใส่ใจว่า “หนึ่งร้อย”
“ฉันซื้อ”
“อืมๆ ถ้าซื้อไม่ไหวก็ไปเถอะ รองเท้าคู่นี้ราคานี้...อะไรนะ? เธอซื้อจริงๆ เหรอ?!” ชายชราตอบกลับมาอย่างตกใจ ลืมตาขึ้นทันที และเห็นหญิงสาวหน้าตาเย็นชา กำลังจ้องรองเท้าในมืออย่างตั้งใจ
ชายชราผู้ขายรองเท้าเดินทางไปทั่วทุกที่มาหลายปี เพียงแค่ดูแวบเดียว เขาก็รู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวคนนี้ชื่นชอบรองเท้าที่เขาทำจริงๆ ชายชรายิ้มกว้างออกมา ในที่สุดเขาก็ได้พบคนที่เข้าใจรองเท้าของเขาอีกครั้ง
“รองเท้าคู่นี้สัมผัสนุ่ม พื้นรองเท้าก็หนาและอ่อนนุ่ม ทำยังไงถึงทำได้แบบนี้?”
ชายชราตาเป็นประกายอีกครั้ง ถามถึงวิธีทำรองเท้า? คนที่เข้าใจจริงๆ นี่แหละ!
“แค่กๆ ดูเหมือนว่าคุณจะเข้าใจวิธีทำรองเท้าอยู่บ้าง งั้นคุณก็คงรู้ว่าการทำรองเท้าไม่ใช่เรื่องง่าย คุณดูสิ ถ้าใช้หนังเป็นส่วนบน ก็ต้องใช้เวลาหลายเดือนในการฟอกหนัง ถ้าใช้ผ้าลินิน ก็ต้องผ่านกระบวนการหมักและปั่นด้าย และถ้าจะทำพื้นรองเท้าแบบพันชั้น ก็ต้องใช้เครื่องมืออย่างเข็ม สว่าน และแม่แบบไม้ พร้อมกับใช้ด้ายเคลือบขี้ผึ้งเจาะทะลุผ้าหลายชั้น มันเหนื่อยมาก รองเท้าคู่นี้ที่คุณถืออยู่ เป็นพื้นรองเท้าแบบพันชั้นที่สมบูรณ์แบบ สำหรับนักเดินทาง มันเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดเลยนะ รองเท้าคู่นี้ ฉันใช้เวลาทำถึงหนึ่งปีเต็ม!”
หนึ่งปี นั่นนานมาก หญิงสาวลูบรองเท้าในมือ ก้มหน้าลง แต่สายตากลับมองไปที่อื่น
“ถ้าต้องการให้รองเท้าพอดีกับเท้า ก็ต้องดัดส่วนบนของรองเท้าให้เข้ากับพื้นรองเท้าไม้ และควบคุมความคลาดเคลื่อนให้อยู่ในระดับมิลลิเมตร แบบนี้ถึงจะได้รองเท้าที่เหมาะสมจริงๆ การทำรองเท้า ต้องละเอียดอ่อน คุณว่าจริงไหม?”
ใช่ ต้องละเอียดอ่อน หญิงสาวคิด
แต่ถ้าหากเป็นพ่อที่เดินทางไปทั่วเพื่อหายารักษาลูกที่ป่วยเพียงลำพัง ความทุกข์ในนั้น จะอธิบายได้ด้วยคำว่า "ละเอียดอ่อน" ได้หรือ?
“แต่สุดท้ายแล้ว การทำรองเท้า สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือหัวใจ...” ชายชรามองไปยังอีกฝั่งของถนน ที่พ่อคนหนึ่งกำลังป้อนน้ำให้ลูกสาว เหมือนเขานึกถึงใครบางคน เสียงของเขาแผ่วเบาและไกลออกไป
“หนึ่งร้อย” หลานอ้าวยื่นเงินให้ชายชรา “ขอบคุณ”
“เฮ้! เธอให้จริงๆ เหรอ? เอาคืนไปเถอะ ไม่ต้องให้เยอะขนาดนี้!” ชายชราพูดออกมาอย่างรีบร้อน
หญิงสาวไม่ได้ตอบกลับ เธอหันหลังเตรียมจะเดินจากไป
เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีท่าทีจะรับเงินคืน ชายชราพูดอีกครั้งว่า “ถ้างั้นเอาอีกสองคู่ไปด้วยสิ? คู่นี้ก็ดีนะ! คุณหนู? คุณหนู?”
“ไม่จำเป็น” หลานอ้าวหยุดเดินเล็กน้อย “ฉันก็ทำได้”
ชายชราถือรองเท้าสองคู่ไว้ในมือ นิ่งเงียบไปพักใหญ่
หญิงสาวเดินจากไปไกลขึ้นเรื่อยๆ
ในความเลือนลาง เขาเหมือนเห็นชายคนหนึ่งที่เคยถามเขาว่าทำรองเท้ายังไงในอดีตอีกครั้ง