ข้อความ
หูเอ้อร์ปิ่งรอดชีวิตจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวมาได้ โดยมีเพียงสุนัขแก่ตัวหนึ่งและขนมปังนานย่างที่เหลืออยู่ไม่กี่ชิ้นติดตัวมาด้วย สุนัขแก่ไม่รู้ว่าการเร่ร่อนคืออะไร มันรู้เพียงแค่ว่าต้องเดินทางไปพร้อมกับเจ้าของ มีเจ้าของ มันก็มีบ้าน หูเอ้อร์ปิ่งแบ่งขนมปังนานย่างทุกชิ้นออกเป็นสองส่วนระหว่างการเดินทางข้ามทะเลทรายที่กว้างใหญ่ แม้ทั้งคนและสุนัขจะกินไม่อิ่ม แต่ก็ไม่เคยแยกจากกัน จนกระเป๋าเดินทางว่างเปล่า ทั้งคนและสุนัขยังคงเดินทางต่อไปอีกไกล หูเอ้อร์ปิ่งล้มลงในทะเลทรายเพราะความหิวและกระหาย สุดท้าย เขาเห็นเพียงสุนัขแก่ที่กำลังขุดดินด้วยความกังวล ก่อนจะเห่าเสียงดังและวิ่งจากไป ไปเถอะ เจ้าสหายเก่า อย่าลืมหาอะไรกินให้อิ่มนะ...
หูเอ้อร์ปิ่งฟื้นขึ้นมาในคั่นเอ่อจือ ชาวบ้านเล่าว่าพวกเขาพบสุนัขแก่ที่เป็นลมจากความร้อนนอนอยู่ที่หน้าหมู่บ้าน ลิ้นห้อยและหายใจรวยริน เมื่อเห็นคนมา มันพยายามลุกขึ้นและดึงขากางเกงของคนให้เดินไปทางทะเลทราย แต่สุดท้ายก็ล้มลงอีกครั้ง คนเดินตามทิศทางที่มันชี้ไป และพบหูเอ้อร์ปิ่งที่หมดสติอยู่ในทะเลทราย หูเอ้อร์ปิ่งถามว่า แล้วสุนัขแก่ล่ะ? ชาวบ้านนิ่งเงียบและพาหูเอ้อร์ปิ่งไปที่ใต้ร่มไม้ สุนัขแก่เห็นหูเอ้อร์ปิ่งมา มันใช้แรงเฮือกสุดท้ายยกหัวขึ้นและกระดิกหางเบาๆ วันนั้น หูเอ้อร์ปิ่งพูดคุยกับสุนัขแก่มากมาย จนกระทั่งหางของมันตกลงอย่างเบาๆ และไม่ขยับอีกเลย หูเอ้อร์ปิ่งรู้สึกผิดที่ไม่ได้ให้สุนัขแก่กินอิ่มก่อนที่มันจะจากไป