ข้อความ
ผลไม้ที่อร่อยที่สุด เติบโตอยู่ในความฝันของผู้เก็บเกี่ยว
นี่คือผลไม้หายากที่ส่งมาจากหลิงหนานด้วยม้าเร็ว คนธรรมดาแม้แค่จะได้เห็นสักครั้งก็ยังเป็นเรื่องยาก
นักดนตรีเจียวฟางที่ร่วมทางมาด้วยปอกเปลือกออกเผยให้เห็นเนื้อผลไม้ขาวราวหิมะ แต่ซานเหนียงกลับอยากเก็บมันเอาไว้
ต่อมาจักรพรรดิและกุ้ยเฟยโปรดปรานการขับร้องเพลงพื้นบ้านเจียงหนานจี้โจวของนาง และยังชมว่า "เสียงหมุนเวียนเพียงครั้ง ก้องกังวานไปทั่วเก้าตรอก"
เด็กน้อยที่เคยหวาดกลัวเก้อเขินต่อหน้าพระที่นั่ง กลายเป็นหย่งซินเหนียงจื่อผู้โด่งดังทั่วฉางอาน
นางขับขาน "เป่ยโต่วตักสุราหอม เชิญมังกรดื่มกันคนละจอก" ร้องเพลงพระจันทร์เหนือหอสูง ผู้มีสุขได้ฟังแล้วฮึกเหิม ผู้มีทุกข์ได้ฟังแล้วขาดใจ
ลิ้นจี่ที่ได้รับพระราชทานในวันฤดูใบไม้ผลิวันนั้น นางเก็บไว้ข้างหมอน จนกระทั่งมันเน่าเปื่อยเหี่ยวแห้ง
ความเสื่อมของราชวงศ์ มิได้มาช้ากว่าลิ้นจี่เลย
ครั้นเกิดกบฏอวี๋หยาง หกวังแตกกระจัดกระจายดุจดวงดาว นางพลัดหลงไปยังกว่างหลิง ร้องเพลงริมแม่น้ำว่า "ทรายราบตะวันตกดินทุ่งกว้างไกล ดาวสว่างเหนือเนินสูงต่ำสลับ" กลับได้ยินผู้คนร้องไห้ร่วมขับขานตาม
จะเป็นนายทหารจินอู๋ก็ดี นักร้องระดับเลิศก็ดี คืนนี้ล้วนเป็นเพียงเรือน้อยโคลงเคลงกลางสายลม
ผู้จากไกลคิดถึงฉางอาน ระหว่างสนทนา นางก็นึกขึ้นมาถึงวันฤดูใบไม้ผลิที่ดอกสาลี่ร่วงโปรย
หญิงงามผู้นั้นกลายเป็นเพียงดวงวิญญาณหอมอบอวลบนเนินหม่าเหวย
ซานเหนียงไม่มีโอกาสได้ถามนางอีกแล้วว่า บทเพลงนี้ ท่านชื่นชอบจริงหรือไม่?