ข้อความ
ครั้งแรกที่ฝู่เชียนหลี่เดินทางไกลขนาดนั้น คือจากบ้านเกิดไปยังเทียนฉวน
ลมเหนือหนาวเหน็บ หิมะท่วมถึงเข่า ทุกก้าวของเธอจมลึกมาก จนครึ่งตัวถูกหิมะกลืนหายไป กว่าซือเซฺวียงจะหันกลับมาดึงเธอขึ้น
เงยหน้ามอง เบื้องหน้าขาวโพลนไปจนสุดขอบฟ้า เทียนฉวน ยังอยู่ไกลอีกพันลี้
แต่ซือเซฺวียงกลับยิ้มชี้ไปที่แสงไฟริบหรี่ที่ขอบฟ้า: "นั่นไงล่ะ ใกล้ถึงบ้านแล้ว!"
บ้าน บ้านใหม่
ทุกคนในบ้านต่างบอกว่า ฝู่เชียนหลี่มีชื่อดี ซือเซฺวียงบอกว่าชื่อนี้ยิ่งใหญ่ ซือตี้ซือเม่ยต่างอิจฉาว่าชื่อนี้โอ่อ่า เธอเองก็ชอบเช่นกัน
การเดินทางพันลี้พาเธอกลับถึงบ้าน บ้านที่ดีที่สุด: ฤดูใบไม้ผลิฝึกดาบ ฤดูร้อนฝึกกาย ฤดูใบไม้ร่วงเก็บหนังทำเสื้อกันหนาว ฤดูหนาวล้อมเตาต้มสุรา... สี่ฤดูเป็นเช่นนี้ สงบและเรียบง่าย
เธอไม่ต้องเร่ร่อนไปทีละช่วง ไม่ต้องเดินทางไกลขนาดนั้นอีกแล้ว
แต่บางทีชื่ออาจเป็นคำทำนาย เธอจึงต้องก้าวเท้าสู่เส้นทางพันลี้อีกครั้ง
แม่น้ำหูถัวยาวหนึ่งพันลี้ ภูเขาไท่ไป๋ห่างไกลสองพันลี้ แต่ศพของศิษย์เทียนฉวนกลับกองรวมกันในระยะเพียงสามก้าว
ดาบในมือหนักขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นเลือดเต็มจมูก แต่ในหูกลับดังเสียงกังวานของซือตี้ซือเม่ยยามขออาสาต่อซือฝู่
นับแต่มีบ้าน มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เธอเดินทางพันลี้ และมีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เธอทิ้งบ้านไม่กลับ——
"สิ่งที่ซือฝู่ปรารถนา สามร้อยศิษย์ ต้องไม่ขาดแม้แต่คนเดียว"
"ซือเจี่ย แล้วถ้าเราพากลับมาไม่ได้ล่ะ?"
"......สู้จนตาย สามร้อยศิษย์ ต้องไม่ขาดแม้แต่คนเดียว"