ข้อความ
พ่อแม่ของกู่เวิ่นชิวได้เกษียณตัวเองไปอยู่เบื้องหลังมานานแล้ว แต่บางครั้งก็ยังมาที่ร้านขนมเพื่อช่วยกู่เวิ่นชิวเรียกลูกค้าอยู่บ้าง
ในฤดูใบไม้ร่วง เค้กห้าสีขายดีที่สุด ส่วนฤดูอื่นๆ แม้จะมีลูกค้าประจำ แต่ก็ยังต้องตะโกนเรียกลูกค้าเพื่อโปรโมทอยู่ดี
ในฤดูหนาว พวกเขามักจะพูดว่าเค้กห้าสีช่วยเสริมพลังหยางและบำรุงหยิน การกินในฤดูหนาวนั้นมีประโยชน์ที่สุด
ในฤดูใบไม้ผลิ พวกเขาบอกว่าเค้กห้าสีช่วยบำรุงพลังตับ การกินในฤดูใบไม้ผลิจะช่วยเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง และทำให้ลูกค้าป่วยน้อยลงตลอดทั้งปี
ถึงฤดูร้อน พวกเขาก็เปลี่ยนคำพูดอีกว่าเค้กห้าสีช่วยลดความร้อนในร่างกาย
กู่เวิ่นชิวได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วทนไม่ไหว จึงดึงพวกเขาไปคุยข้างๆ และบอกให้พวกเขาเลิกอ่านตำรับยาที่ไม่มีที่มาที่ไป
แต่พอเธอพูดแบบนั้น พวกเขาก็หันมาต่อว่าเธอแทน บอกว่าเธอมีไฟในตัวมากเกินไป ควรกินเค้กห้าสีบ้าง
กู่เวิ่นชิวห้ามพวกเขาไม่ได้ ก็เลยปล่อยให้พวกเขาทำตามใจ
ตอนเด็กๆ กู่เวิ่นชิวก็สงสัยเหมือนกัน ทั้งปีมีแค่เทศกาลฉงหยางครั้งเดียว แต่ทำไมพ่อแม่ของเธอถึงไม่มีเวลาพักผ่อนเลย
“เพราะยังมีคนที่อยากกินอยู่เสมอ”
ไม่ใช่เทศกาลฉงหยาง ก็ยังมีคนอยากกินเค้กห้าสีเหรอ?
กู่เวิ่นชิวคิดไม่ออก หลังเทศกาลหยวนเซียว เธอก็ไม่อยากเล่นโคมไฟดอกไม้อีกแล้ว หลังเทศกาลตวนอู่ผ่านไป เส้นไหมหลากสีก็ไม่รู้ว่าจะโยนไปไว้ที่ไหน
ทำไมถึงมีคนที่อยากฉลองเทศกาลฉงหยางทุกวันล่ะ?
จนกระทั่งเธอได้มารับช่วงร้านนี้ต่อ เธอถึงได้รู้ว่าคนที่เคยมากันเป็นกลุ่มในเทศกาลฉงหยางนั้น ในวันธรรมดาพวกเขาก็มาคนเดียว
แม้จะไม่ใช่เทศกาลฉงหยางทุกวัน แต่ทุกวันก็ยังมีคนที่คิดถึงเพื่อนที่เคยฉลองเทศกาลด้วยกัน
ในวันที่ไม่ได้พบกัน พวกเขาก็ยังคงนึกถึงกันและกัน