ข้อความ
ผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง เปื้อนคราบน้ำตา
ตอนที่ได้รับพระราชโองการให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ เธอไม่ได้ร้องไห้
ตอนที่ลาจากบ้านเกิด เธอไม่ได้ร้องไห้
แม้แต่ตอนที่ถูกโจรในทะเลทรายข่มขู่ด้วยมีด เธอก็ยังไม่ร้องไห้
แต่เมื่อเธอมาถึงเหลียงโจว เห็นประชาชนที่อดตายจากสงครามจนเต็มไปทั่วทุกหนแห่ง เห็นทหารที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเขม่าและแขนขาที่ขาด เธอกลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เธอแอบตั้งความมุ่งมั่นไว้ในใจว่าจะต้องคืนความสงบสุขให้กับเหลียงโจว
“ทุกที่ที่ข้าไป จะต้องเป็นอันหนิง”
นี่คือคำสาบานที่เจ้าหญิงมอบให้กับประชาชน
เป็นความปรารถนาของคนที่สูญเสียบ้านเกิด ที่ต้องการสร้างสวรรค์ให้กับกลุ่มคนที่ไร้บ้านเหมือนกัน