ข้อความ
มันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อมัน แต่เป็นลูกหมาตัวเล็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง
บางทีอาจเพราะเรื่องนี้ ตั้งแต่ยังกินนมอยู่ มันก็ชอบสู้แล้ว
หมาตัวอื่นต่างพูดกันว่า หัวหน้าตัวต่อไปคงจะเป็นเจ้าตัวนี้แหละ
มันไม่อยากเป็นหัวหน้าหรอก มันแค่ชอบสู้
ไม่ใช่เพื่อแย่งพื้นที่ ไม่ใช่เพื่อกระดูก แค่ชอบความรู้สึกที่ชนะแล้วได้เห่า โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!
แม้ว่าบางครั้งก็แพ้เหมือนกัน
ตอนแรก สู้จนเจ็บตัวกลับมา ก็ไม่ร้องครวญ เลียแผลเองจนสะอาด
ต่อมามันเก่งขึ้นเรื่อยๆ แพ้น้อยลง บางครั้งกลับมา หมาตัวอื่นยังเห็นรอยที่มีคนช่วยพันแผลให้บนตัวมัน
ก็จริงอยู่ ยังไงซะในบรรดาหมาด้วยกัน อาไจ่ก็ถือว่าเป็นหมาหล่อตัวหนึ่ง
เรื่องเหล่านี้ หัวหน้าหมาเห็นหมดทุกอย่าง
มีเพียงหนึ่งครั้งที่หัวหน้าหมาสั่งสอนอาไจ่ต่อหน้าหมาทั้งฝูง
เป็นเพราะอาไจ่เลียนแบบหัวหน้า ไปแอบกินเหล้าของมนุษย์
มันเมาจนเดินโซเซ ถูกคาบกลับมาที่รัง หัวหน้าหมาทำหน้าบึ้งเห่าใส่แล้วยังลงโทษไม่ให้กินกระดูกหนึ่งเดือน
วันรุ่งขึ้น หมาตัวอื่นรุมเห่าบอกอาไจ่ว่า ตอนที่มันเมา มันเรียกหัวหน้าหมาว่า——พ่อ
หูของอาไจ่แนบลงข้างหลัง แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน สะบัดหางแล้วก็ออกไปสู้อีกแล้ว
ตอนนั้นมันยังคิดว่า
วันเวลาแบบนี้จะดำเนินไปอีกนานแสนนาน——
สู้เสร็จ ก็ยังคงตามกลิ่นกลับบ้านได้เหมือนเดิม
นอนข้างเบาะหญ้าของหัวหน้าหมา หลับสักตื่น เป็นลูกหมาตัวน้อย